¶ §

Keuze

In vergelijking met een AH die in veel landen voor een 7-11 zou doorgaan, heb je in hier nogal wat keuze in supermarkten. Mijne heeft naast de schappen ook nog een visboer, juice bar, salad bar, indiaase afhaal, chicken en chips afhaal, sushi band, steak en oester tentje en een geweldige kaasboer. Zelf hoef ik niet per se keuze uit 20 soorten granola (hoewel ik dan wel weer baal dat mijn fav uit het assortiment is), 30 typen wasmiddel, zestig soorten ranja's, 50 soorten yoghurt, en meer wijnen dan een grote gall & gall. Maar gemakkelijk is het wel. Schijnbaar vond mijn Waitrose het assortiment echter toch wat magertjes. Want vandaag ontdekte ik nieuwe soorten bessensap. Goji berries, acai berries, rode super berries, paarse berries en nog meer berries.  En ik moet bekennen, mijn gluten free, vegan, full of oxidants, certified goji berry sap smaakt me prima. Een beetje als de dubbel drank die mijn oma vroeger wel had. Maar dan ge2010'd. ¶ §

Mierenhoop

Het is net een mierenhoop. Tienduizenden mensen werken in Canary Wharf en als een geoliede machine bewegen die zich door het tube station, naar het ondergrondse winkelcentrum, om een koffie of ontbijt te halen voor ze de lift pakken in een van de torens. Citi Bank, HSBC, State Street, KPMG, Credit Suisse, Morgan Stanley, het wemelt hier van de grote bedrijven. En hoewel ik geen groepsdier ben, voel ik me vreemd op m'n gemak in de massa. Behendig manouvreer ik tussen iedereen door, loop ik een koffietentje binnen, waar klanten en personeel altijd precies lijken te weten wie er aan de beurt is, en loop ik met een grote skinny latte weer de deur uit. Op naar een van de torens. Drieendertigste verdieping. Een nieuwe werkdag.

¶ §

Tsja

Daar sta je dan. Buiten voor de Tapmarin. Met dezelfde vrienden met wie je in '98, '00, '04, '06 en '08 in dezelfde kroeg keek (al zijn de WAGs gewijzigd). In je oranje shirt. Beessie in het haar. Vlag om de nek. Biertjes achter de kiezen.  Het had zo mooi kunnen zijn. Toen ik op Schiphol in de trein stapte, had ik tranen in m'n ogen. Ik was zo onder de indruk van alles. In Amsterdam was de sfeer mooier dan op de mooiste zomerdag. Iedereen vriendelijk, iedereen blij. Ik dronk een biertje bij De Tuin en keek naar al het oranje dat voorbij kwam. En was al zo trots dat dit team dit had gespresteerd.

En dan zo'n wedstrijd. Niks aan voor een neutral. Een scheids die de wedstrijd doodfluit. Spelers die niet voetballen maar Spanjaardje-schoppen spelen. De Jong die blijkbaar in z'n vrije tijd kung fu beoefent en even vergat dat 'ie nu aan het voetballen werd geacht te zijn. Robben, die ik het zo had gegund, die de bal er maar niet in krijgt. En dan verlies je dus. Van het betere team. Vandaag had ik nog een dagje Jordaan, en los van het feit dat ik zeik-zeik-zeik natgeregend ben (hetgeen tot veel commentaar leidde van de bouwvakkers langs de grachten in het genre 'had je geen paraplu wijffie?'), had ik het prima naar m'n zin. Pas toen ik op Schiphol bij de gate zag en de voorpagine van de Volkskrant bestudeerde, kwam de desillusie.  Wat is dit qut.

¶ §

Amstie here I come!

Voor het bedrag waar ik normaal drie tickets voor koop, zit ik zondag in Amsterdam. Hoe leuk we het hier ook met wat vrienden zouden maken, het voelde niet goed. En dus vroeg ik maandag vrij en boekte ik een ticket. Dit maken we zo weinig mee, dat moet vanuit NL! ¶ §

Weeffout

Nu ik D gisteravond voor de derde keer in twee jaar zag, begon ik hem erg leuk te vinden. D heeft een crickettour gedaan met vrienden van me, en is daarmee een van de Flaggers, zoals onze fan/vriendengroep heet. D is denk ik iets jonger dan ik, werkt bij een investment manager, is sportief en ziet er erg goed uit. En D is single. En ik betrap mezelf erop, dat ik er daarmee van uit ga dat er wel iets met hem zal zijn. Een weeffoutje zogezegd. Iets wat ik niet van mezelf vind, en ook niet van single vrienden. Meten met twee maten. Toen we elkaar gisteren in de tube naar huis goed in de ogen keken, en hij voorstelde me even naar de lightrail te brengen om zeker te weten dat die nog ging, riep de onafhankelijke Gypsy dat dat allemaal niet nodig was en hup, ik was weg. Een paar sms-en later spraken we af deze week te gaan lunchen, daar we naast elkaar werken. Eens kijken of ik dat weeffoutje kan vinden. Of dat het misschien wel gewoon een hele leuke vent is, die simpelweg de juiste persoon nog niet is tegengekomen. ¶ §

Ole ole ole

Hoe druk het ook is op m'n werk, vandaag tussen 3 en 5pm had ik al tijden als 'blocked' in m'n agenda staan. Voor het geval we moesten foebelen. Toen cricket vriendje sms'te dat er total football met een total dutchy gekeken moest worden, besloot ik dat kijken in de kroeg en niet op kantoor te doen. En zo zat ik vanmiddag met twee aussies op een terras in Canary Wharf. De Nederlandse kakkers waren binnen, wij zaten tussen neutralen, brazilianen en een verdwaalde hollander. Een uur voor de wedstrijd kon ik al niets meer doen. Zenuwen als bij een eerste date. Vlinders, knopen, the works.

Tijdens de wedstrijd werd het niet veel beter. Dale aaide geregeld geruststellend mijn arm, en fluisterde dat het heus allemaal goed kwam. Ik werd in twee keer drie kwartier twee keer vijf jaar ouder. Het is een wonder dat m'n hart het niet heeft begeven. Dale en ik kijken doorgaans samen cricket. Is toch anders, hij leek het erg vermakelijk te vinden een kant van me te zien die hem geheel onbekend was. Wat spannend. Wat mooi. Wat juichte ik. Wat stresste ik. En wat ben ik dankbaar voor al mijn niet-Nederlandse vrienden die mailden, sametimeden, sms'ten om met met de overwinning te feliciteren. Of we nu nog de finale halen of niet: onze mannen in oranje hebben een glimlach op m'n gezicht gebracht die er voorlopig niet meer afgaat.

¶ §

Sport stress

Het WK kon ik nog wel handelen. Op werk een schermpje open met de streaming, 's avonds thuis kijken, best te doen. Maar nu..... Gisteren rond een uur of drie: twee voetbal wedstrijden, Engeland-Australie cricket, en Murray moest tennissen. Net heb ik Engeland-Slovenie gekeken, terwijl ik USA-Algerije in de gaten hield, en ik een half oog op RFed had. In de voetbalpauze terug naar Wimbledon: Mahut-Isner staan de langste wedstrijd ooit te spelen, 38-38 in vijfde set as we speak. En ze moeten opschieten, want over een half uurtje is Duitsland-Ghana.

Maar wat geniet ik van deze sportzomer. En wat is het ontzettend leuk om dat hier mee te maken. Bij YankBank, mijn huidige klant, hebben veel mensen streaming open staan. Tijdens een meeting loopt de head honcho rustig tot vier keer toe naar z'n laptop om de score te kijken. Office banter was nog nooit zo leuk. De ITers hebben een superleuke pool gemaakt, waarbij je random landen trekt en puntenaftrek krijgt voor gele kaarten enzo.  Voor de sporthater lijkt deze periode me hellish, maar voor mij is het hemels. En het gaat nog een paar weken door!

¶ §

Olanda

Wat doe je als je een weekend bij vrienden in Barcelona bent, en Nederland moet spelen, en de hij is nog niet terug uit Boston en de zij is hoogzwanger en niet zo dol op voetbal? Dan kijk je dus gewoon alleen. En zo bevond ik me gisteren in een spaans kroegje, waar catelaanse oudjes een tweegangen lunch voor een tientje nuttigden (en wie ben ik dan om me niet aan te passen), en mannen van middelbare leeftijd aan de bar hingen. Mannen die voor Olanda waren. En nadat ik een paar keer m'n adem had ingehouden (het oranje shirt had ook een giveaway kunnen zijn), vroeg de man naast om of ik Hollands was. Hij werd m'n new best friend voor het daarop volgende uur. Bij de goal werd er naar me getoast, proostte ik met m'n NBF, en juichde ik niet alleen. Wat een heerlijke spontane middag. ¶ §

Koorts

Na de verkiezingskoorts en de verkiezingskater, is dan nu de WK-koorts bij me uitgebroken. Donderdag maakten schaamte en teleurstelling langzaam plaats voor excitement. Werk had een soort van sport/spelletjesdag gepland gisteren dus de openingswedstrijd heb ik helaas moeten missen. Wat een hapje eten met een vriendin had zullen zijn, liep uit op een sauvignon blanc fest met twee Belfastse collega's waarmee ik ook de tweede wedstrijd miste.

Maar vandaag ben ik er bij. Ik kijk alles. En morgen weer. En je leert zo je buren kennen. Bij de Korea-goals ging er toch een gejuich op aan de overkant!  Ik weet nu ook dat ik geen Argentijnse buren heb. Of het zijn Argentijnse buren die het vooruitzicht van een streakende Maradona bij een World Cup win dusdanig beangstigend vinden, dat ze bij elk doelpunt een traantje wegpinken. Om me heen geen beessies, bavaria jurken of andere ongein. Hier gaat het vooral om de sport. Bring on vier weken voetbal!

¶ §

Damn klantgerichtheid

Gisterochtend wandelde ik naar Crussh voor een smoothie. Een cactus smoothie. Organic cactus, pineapple, lime, banana, pineapple juice and 98% fat free probiotic yoghurt. Dat kan alleen maar heel goed voor je zijn. En het is waanzinnig lekker. Een medium bestelde ik.  Waarop na een paar minuten de verkeerde smoothie werd neergezet. Toen ik de kassaman daarop attent maakte, kreeg ik gelijk een large. Omdat ik wel twee minuten moest wachten. Zo doen de britten dat namelijk. Zijn ze een duppie armer en een enthousiaste klant rijker. Kunnen ze in Nederland nog een puntje aan zuigen, dacht ik, toen ik al genietend met m'n grote beker terug naar kantoor liep.

Enkele uren later echter vervloekte ik de poms om diezelfde klantgerichtheid. Met ooit-logger Johan zat ik aan de Thames lekker buiten te eten. Irish coffeetje toe. Lauw. Dus na een paar slokken vroeg ik of ze hem even konden nuken. Maar ik kreeg een nieuwe. Met een enthousiast betoog van de serveerster. Nou, da's mooi. En dat 'ie niet op de rekening zou komen, dat vond ik buitengewoon vriendelijk. So far so good. Maar toen. Toen kwam er nog een. Een extra sterke. En lightweight als ik ben, had ik echt wel genoeg gedronken. Maar ja, laten staan is ook zo bot. Dus goot ik hem naar binnen. Hetgeen ik een uur later ernstig betreurde. Mijn kamer tolde zoals die in lange tijd niet gedaan had. Pleurisengelsen met hun klantvriendelijkheid....

¶ §

De vijf provincien

Sinds januari was ik niet meer in Nederland geweest. M'n geplande trip in april viel in het water, of zo je wilt, in de as. Dus toen ik vrijdag in het vliegtuigje vanaf City stapte, was ik echt toe aan wat 'Dutch soil'. Met oude studievrienden dronk ik vrijdag avond wat op de Zuidas. Ja, de Zuidas. Had de nieuwe vriendin van vriend J bedacht. Verder was ze echt heel leuk, hoor, buiten die kroegkeuze. Te dronken makelaars en te dronken makelaarchasers. Tsja, het kan je liggen.

Maar goed, die vijf provincien. Zaterdag zou ik bij mijn oma in Voorst langs gaan. En 's avonds eten in Den Haag met oude TNT-vrienden. Dat zijn drie provincies vanuit Amsterdam. Maar ja, ik wilde nog even een paar boodschappen doen op Hoog Catherijne. Da's vier. En ik zou met een van de TNTers vanaf Arnhem meerijden naar Den Haag. En daar ik een uurtje te vroeg was, en de zon scheen, besloot ik lekker door Park Sonsbeek te wandelen om de tijd te doden. En dat was dus vijf. Geloof niet dat ik ooit vijf provincies in een dag bezocht. Laat staan met OV. Maar het is dus best te doen. Zo een Tour de Pays Bas op zomaar een zaterdag in mei.

¶ §

Sunny days

Buiten. In m'n hart. En nog slechts lichte bewolking in m'n hoofd. Geen tranen meer. Wat kan aandacht van vrienden toch een verschil maken. En je hart luchten, bij vrienden en bij collega's. Ik heb zowaar deze week weer lol in m'n werk. We zijn een nieuw project begonnen, dat ik vreselijk interessant vind. Mijn vertrouwen in mezelf komt stukje bij beetje terug, en ik werk met een van de leukste collega's. En nu blijven praten met de goede mensen, en langzaam door m'n issues werken. Of dat hier is of bij de concurrent, dat zal ik over een paar weken beslissen. Tot die tijd hoop ik m'n huidige mood vast te houden. Komen hier eindelijk weer normale logjes. Ook wel zo leuk. ¶ §

Gypsy was niet aan de boemel...

...hoewel er wel een collega is die Gypsy enigszins de kriebels geeft. Maar dat ter zijde. En de vreemdgaande De Vries hield mijn gemoederen ook maar kortstondig bezig. Over de bedreigingen die de paus ziet (abortus en same sex marriage) wond ik me iets langer op, maar ook dat was niet de reden van de stilte. Net zo min de campagnefilmpjes van Cohen (leuk gemaakt), TON (een slapstick, je verwacht ieder moment Bassie en Adriaan aan komen lopen) of PVV (rondom schokkend).

Nee, ik voel me gewoon klote. Om werk. En vervolgens voel ik me een muts dat ik me klote voel om werk terwijl er zoveel belangrijker dingen in het leven zijn. Dus ik jank wat af, probeer met de juiste mensen eerlijke gesprekken over toekomst te hebben (een uitdaging met die Engelsen die nooit zeggen waar het op staat), en probeer met 3-4 keer per week sporten de gemoederen enigszins goed te houden. En stukje bij beetje probeer ik uit te vogelen wat het nou is dat me zo verdrietig maakt.

Oh en de collega? Daar hebben we het de 29ste wel over, heren YEP-vrienden. Verwacht geen actieverhalen overigens.

¶ §

Verkiezingstijd

De verkiezingsstrijd in Nederland duurt al enige tijd, en gaat nog een poosje door. Volg het aardig, Cohen, Wilders, aftredende family men, er gebeurt nogal wat. En dankzij online kranten en vooral Twitter, hou ik het aardig bij. De boel wordt een beetje uitgesmeerd, en piekt misschien in de laatste weken.

De Engelse verkiezingen zijn pas begin april uitgeschreven voor begin mei. En hoewel iedereen al vermoedde dat 6 mei de datum zou worden (omdat dan al lokale verkiezingen waren gepland), gingen de campagnes pas in alle heftigheid van start toen het officieel was geworden. En sindsdien smul ik....

Het begon al met dat Brown 's avonds aankondigde de volgende ochtend bij de lokale Bea op bezoek te gaan. Dat bracht de BBC de volgende ochtend als 'breaking'. Waarbij je dan live een dienstauto ziet. Tien minuten lang. Terwijl Brown binnen zit. Vervolgens begint het moddergooien. En (voor het eerst begrijp ik) de tv-debatten. Op Sky, C4 en BBC. Twee van de drie terwijl Liverpool en Fulham Europa League spelen. Dat snap ik dan weer niet. Maar omdat ik voetbal kijk, volg ik ondertussen de debatten op Twitter. Nederlandse journos, engelse journos, columnisten. En een debat op Twitter is werkelijk zoveel leuker dan op tv!

Volgende week rond deze tijd worden de stemmen geteld. Tot die tijd veel Clegg the Clog, wellicht nog wat foot in mouth disease (verkiezingsrel: Brown noemde vrouw 'bigoted' maar had niet door dat microfoon nog aan stond), veel modder van Labour naar Conservatives en vv, en veel vermijden van de vraag die vele Britten het belangrijkst vinden: waarop ga je bezuinigen?

¶ §

Chagrijnig

Wat een week. Geen weekend Amsterdam. Geen biertjes met broertje. Voortdurende aanvaringen met nieuwe senior collega. Volstrekt gedesinteresseerd op m'n werk. Een succesvol sollicitatiegesprek dinsdagavond. Dat een vervolg krijgt komende week. Niet fit, niet blij, niet gezellig. Een fijn en open gesprek met Nederlandse baas. Dat dan gelukkig wel. En veel steun van fijne (werk)vriendinnen. Maar al met al een kloteweek.

Dit weekend zit volgestopt met leuke dingen. En dan maar eens kijken of ik volgende week weer de professionaliteit kan opbrengen die van me verwacht wordt. En normaal kan doen tegen de nieuwe collega ook al vind ik het een doos. En kan doen alsof ik het project leuk vind. En weer gezellig kan worden.