¶ §

Invictus

Het is het prachtige verhaal van de bijzondere band tussen Nelson Mandela en Francois Pienaar, captain van de Bokke ten tijde van Mandela's vrijlating. Pienaar komt uit een blank, traditioneel Afrikaner gezin. Hij speelt in een team met een zwarte, en verder allemaal blanken. De meeste van zijn teamgenoten weigeren nkosi sikelel' iafrika te zingen. Langzaamaan realiseren de rugbyers dat ze onderdeel zijn van een rainbow nation. En of het door de kracht van Mandela komt of niet, Pienaar leidt zijn team naar een world cup overwinning in 1995, waarin ze de All Blacks verslaan in de finale (met een cameo van Jonah Lomu). Nu jank ik nogal makkelijk bij sport, maar deze film ontroerde me op vele momenten. En het bracht me terug naar Pretoria, 1997.

Het nog altijd vooral blanke team zat in een ontzettende verliezersmode. Dat weerhield mij en dertien medestudenten er niet van om de Tri Nations wedstrijd tegen Australie te zien in het stadion in Pretoria. Een mooie middag in augustus. Een wat raar vervolg op het bezoek 's ochtends aan Soweto hadden gebracht. In mijn herinnering moest Zuid-Afrika met 31 punten verschil van de Wallabies winnen om de Tri Nations te winnen. Wikipedia vertelt me dat het alleen nog om de tweede plek ging. En Zuid-Afrika won met 61-22. Maar het resultaat was niet wat zo een indruk op me maakte. Zet veertien groningse studenten in een rugby stadion, en ze gaan voetballiedjes zingen. Slechts een van ons rugbyde zelf, ik had een rugbyend vriendje gehad en dus ook wel wat wedstrijden gezien, en voor de rest was het nieuw. Rugbyliederen kenden we niet, en wat boeide dat ook. Nou. Dat boeide dus wel. Dat boeide met name de mannen die achter ons zaten. Boers uit Oranje Vrijstaat, die vroegen (in het Afrikaans) of dat voetbal liederen waren die we zongen. Op ons bevestigende antwoord, kwam er een lading racistische praat uit de mannen, niet normaal. Dat voetbal voor kaffers was, dat hun president een crimineel was, en meer van deze teksten. We schrokken meer dan dat we het ze kwalijk namen. Ze hadden een groot deel van hun leven waarschijnlijk niet anders gehoord.  Voor ons zaten enkele ouders van spelers. Engelstalig, galant, vriendelijk. Ze voorzien ons de hele wedstrijd van bier, mandarijnen en biltong en waren een fijne balans voor de mannen achter ons.

Ik bracht in '97 drie maanden in Zuid-Afrika door. Maar die middag, in dat stadion, vatte voor mij het Zuid-Afrika van die periode samen. En het wakkerende de sluimerende liefde voor deze hooligan sport gespeeld door gentlemen aan.

¶ §

Gezellig stel

Zij had wel wat van Donatella Versace, vooral qua net iets te vaak opgespoten lippen. Hij was gedistingeerd, een hedge fund man ofzo. Italianen. Ze zaten naast ons te eten bij Hakkasan. Een bijzonder restaurant in de buurt van Soho. Waar veel verliefde stellen zaten, goede vriendinnen, groepen vrienden. En dit stel. Haar voorgerecht was dim sum, hij at een duck salad. Niets delen. Geen handen die over tafel leunden en stokjes die bij de ander wat eten wegpakten. Geen gesprek. Slechts desinteresse. De ongezelligheid was tastbaar. Geen enkele aanraking, er was werkelijk niets van intimiteit. We konden bijna niet helpen, maar we bleven kijken. Wat een contrast met het (eveneens Italiaanse) stel naast ons. Een vrouw met een expressief gezicht, waar haar leeftijd goed vanaf te lezen was. Een gesoigneerde echtgenoot, die simpelweg gelukkig keek. De stilte tussen dit paar was er een van vertrouwdheid, van genieten. Mocht ik ooit oud worden met iemand, laat het dan alsjeblieft zoals dat tweede paar zijn. En laat me dan alsjeblieft de tekenen in mijn gezicht hebben van een geleefd leven, in plaats van Daisy Duck lippen. ¶ §

Dansen

Eerst was Zumba gewoon leuk. Lekker bewegen, lekker zweten, lekkere vent voor de groep (die professioneel salsadanser is). Maar na een les of wat, wordt het steeds zwaarder en steeds leuker. Ik dans namelijk steeds meer. En nu ik steeds meer dans, merk ik hoe erg ik dansen gemist heb. Vroegah danste ik uren per week. Klassiek, jazz, modern, show, ik slokte alles op. In Groningen werd het de laatste jaren minder daar ik druk was met studeren, werken in de kroeg en vooral met het studentenleven. Eenmaal in Amsterdam danste ik bij Lucia Marthas, tot dat het vaste dansrooster niet meer te combineren was met grillige uren op kantoor. Met pijn in m'n hart hing ik mijn dansschoenen in de wilgen. Maar wat geniet ik nu weer. De woensdag- en vrijdagavond zijn voor mij, als werk het toelaat (en meestal kan ik dat wel zo sturen). En wie weet dat ik binnenkort een paar dansschoenen aanschaf, en me weer meld bij een van de Londense dansstudios. Om nu en dan een les mee te pakken in de vrije weekenden of een doordeweekse avond. Gewoon omdat het zo fijn is. ¶ §

Sport

Als straks Frankrijk-Engeland afgelopen is, heb ik er vandaag acht uur rugby op zitten. Inlusief beschouwingen. En dan zitten de Six Nations er weer op. Een tegenvallend toernooi voor een Ierland fan, maar het blijft genieten van het spel. En dan val ik volgens mij in een groot zwart gat tot aan Roland Garros. Geen noemenswaardige cricket. Geen rugby. Geen nada. Dat wordt dus veel doen, veel vrienden bezoeken en vrienden te logeren, en veel buiten zijn. En als dan in mei Roland Garros begint, en in juni Wimbledon en het WK, dan gaat sport m'n agenda weer beheersen. Stiekem ook wel leuk. ¶ §

Net wel

Ik was een beetje dat net-niet-meisje geworden. Elke potentiele nieuwe klus, ging steeds net niet door. Verkeerde timing, geen budget, net die ene specifieke ervaring vereist die ik niet heb, allerlei redenen. Volgens m'n bazen had het verder echt niets met mij te maken maar geloof me, het is funest voor je zelfvertrouwen. Dat sowieso in Kaapstad al een deuk had opgelopen. Ik was druk met interne klussen, draaide m'n part time projectje met twee vingers in m'n neus, en at vrijwel elke dag vers gezond eten omdat boodschappen doen een stuk makkelijker in te passen valt als je halve weken thuis werkt. De afwikkeling van Lehman Brothers bleef een optie, maar ik wilde zo graag opbouwen in plaats van afbouwen. Maar eindelijk, eindelijk, na zes weken, wordt mijn geduld beloond. Deze week help ik een paar dagen een ander team met iets waar ze zelf niet aan te komen en vanaf maandag.... Vanaf maandag kon ik weleens het gaafste project uit m'n loopbaan doen. Met een team van vier hele, hele senior mannen ga ik miljoenen aan projectvoorstellen analyseren en bespreken hoe die bijdragen aan de strategie van dit bankonderdeel. Het is analytisch, het is superintensief samenwerken, en een goede dosis projectmanagement zit er ook aan. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Helemaal mijn ding. Lekker relaxed het weekend in! ¶ §

Gouden weekend

Het weekend is pas half om en heeft al een gouden rand van heb ik jou daar. Een weekend vol mooie dingen. Hij begon vrijdag met een zumba class, waar ik altijd met een enorme grijns vandaan kom. Tien minuten later was ik de trotse bezitter van een tas waar ik al sinds ik hem in november in een blad zag, verliefd op was (ja, ik kan verliefd zijn op tassen, een best ernstige fetish). Zaterdag ontbeet ik met mijn loge, en liep ik door het winkelcentrum naar huis. Tien minuten achter de laptop later hadden deze twee activiteiten mij een pak en een lading verzorgingsproducten opgeleverd. Op naar Notting Hill, waar ik al kijkend-kijkend-niet-kopend enige tijd doorbracht in de prachtige boetieks.

Volgende stop: Mon Plaisir, een van de oudste Franse restaurants in Londen. Vrijwel al het personeel is Frans, het brood smaakt er goed, en het eten helemaal. En Londen being Londen, kun je hier voor zo een 20 euro een driegangenmenu plus aperitief, glas wijn, en koffie krijgen. Als je vroeg gaat, en gebruik maakt van het pre theatre meal.

En dat maakten we. Want al maanden hadden vriendin Viv en ik kaarten voor Private Lives. Een tachtig jaar oud stuk van Noel Coward, dat sinds een paar dagen in het West End te zien is met Kim Cattrall en Matthew Macfadyen in de hoofdrollen. Ik ben dol op de Londense theaters: het rode pluche, de balkons, de krakkemikkige wastafels in de wc's, de krakende trappen. En om dan twee zulke goede acteurs in zo'n goed (en grappig!) stuk te zien, is zwaar genieten.

Om het gouden weekendgevoel te behouden, doe ik vandaag alleen maar leuke dingen. Bellen met vriendin in Singapore, sporten, lezen in het boek over de Joden, en vervolgens de Bangladeshi in Londen's East End, en wandelen in de zon. Af te sluiten met een superfood salad van Leon. Een hedonistisch weekend ten top.

¶ §

Anniversary

Toen ik gisteren met de cricket gang in de pub zat (ter ere van een van de mannen die vanuit het noorden even in town was), realiseerde vriendin R zich dat we elkaar precies zes jaar kenden. De 2004 Australian Sri Lanka tour, in een stadion in Colombo. "It's our six year anniversary!!", riep R enthousiast. Daar moest op gedronken worden. Niet door R. R is moslim en drinkt niet. Maar dat weerhield haar er niet van ons vooral aan te moedigen. Ik voel me dus ietwat hazy vanochtend, maar het was de moeite. Die ene cricket vakantie heeft me zoveel gebracht. Vrienden in London. Vrienden in Melbourne. Prachtige dagen in cricket stadions in Engeland, Wales, Australie en Nederland (ok, die laatste waren helemaal niet prachtig want de cricket verregende, maar de Spelen van '04 in de kroeg kijken was net zo gezellig). Feestjes, borrels, verjaardagen. Een interview voor de Australische televisie. Een paar weken in Sri Lanka in 2004, verrijken mijn leven nog altijd in 2010. En da's een prachtig gevoel. Kater of geen kater.

¶ §

Arm

De gratis forenzenkrant Evening Standard besteedt deze week aandacht aan de armoede in London. In een stad waar de gemiddelde Barclays investment banker vorig jaar een bonus van £191,000 binnentikte, moeten veel eenoudergezinnen van minder dan £200 per week rondkomen. De duurste woning huur je voor £25,000 per week, maar op een slecht estate, veelal tussen de criminelen en drugsgebruikers, wonen mensen die weinig meer dan £53 per week aan huur op kunnen brengen. De verschillen zijn hier denk ik groter dan in menig andere Europese stad. En de verschillen zijn bijna onzichtbaar, dat wil zeggen: de armste mensen komen niet in Chelsea en Kensington en andersom komen de hedge fund managers en hot shot corporate lawyers niet op de estates buiten het centrum.  

Schrijnende voorbeelden worden gegeven. Een jongen die graag door zou leren, maar de £19 die het kost om je aan te melden bij de universiteit niet heeft. Die in een straat woont vol restaurantjes en chique bakkers waar je voor £7.50 een meringue koopt, maar het bestaan van deze tenten niet eens kent, omdat hij van £7 per dag moet leven. Schrijnend. Ik zou zo'n jongen zo £19 geven voor z'n applicatie. En als ik erover nadenk, misschien wel meer.  Of ik het met de Robin Hood tax eens ben, ben ik nog niet uit, maar eigenlijk zou er een systeem moeten bestaan waarbij de mensen die de juiste kansen hebben gekregen in het leven, wat kansen creeren voor jongens als deze. Zoiets als de Nederlandse Giving Back stichting, maar dan (ook) financieel. Een week lang aandacht voor dit thema, zal hoop ik een eerste stap zijn naar gewaarwording.