¶ §

Lief

Toen ik een paar weken geleden tig mensen mailde dat ik komend weekend in Amsterdam ben en een etentje had gepland op de zaterdagavond, mailde L terug dat ze helaas niet kon omdat ze in Parijs zit dan, maar dat ik dan dus mooi in haar appartement in de Westerstraat kon. En dat vind ik dus zo ontzettend lief! L en ik zijn namelijk helemaal niet echt vriendinnen. We hebben weleens samen gebruncht, weleens in het vliegtuig naar Frankfurt naast elkaar gezeten, en weleens samen een concert gezien, en kletsen altijd gezellig op borrels. Maar dat is het ook wel. En dat zo iemand dan zo haar huis een weekend aan je uitleent.....dat vind ik erg bijzonder. En erg relaxed - wat een luxe!!

¶ §

Best warm

31 graden. Vandaag. In London. Vanacht 25 graden, da's dus meer woelen dan slapen waar je dan aan toe komt. De hele week wordt het zo warm, een hittegolf is voorspeld. Klinkt leuk. Is ook leuk voor sommige mensen. Mensen zoals ik die naar hun werk kunnen lopen. Want stel je komende week even de tube tijdens de spits voor. Iemand z'n laptoptas tussen je ribben. Iemand z'n klotsende oksel ter hoogte van je neus. Iemands voet op jou hak-met-open-tenen. Je rug drijfnat voor dat je ook maar in de buurt van je bestemming bent. Een mengsel van zweetgeuren uit alle hoeken van de wereld die de rest van de ochtend in je neusgaten blijft hangen. Een flesje water in je tas waar je met geen mogelijkheid bijkan omdat je tas gegijzeld wordt tussen de ruggen van twee medeforenzen. En dan ga ik er nog vanuit dat er geen creeps zijn die foto's onder je rokje maken. Heerlijk, hittegolf.

¶ §

Leuk dronken

M en ik hadden twee cocktails gedronken en ieder een halve fles geweldige wijn. Niet weinig, maar ook niet dat we er dronken van waren. - Die wijn was overigens bijna niet gelukt daar ik in een strak Desigual-jurkje (een extreem casual Catalaans merk) en op flip flops bij een toprestaurant kwam aanzetten. Hele dag de hort op geweest en niet aan extra schoenen gedacht dit keer. De doorbitch riep de manager, manager wierp een blik op de reserveringslijst en we vermoeden dat ik op mijn (ietwat bijzondere) achternaam ben binnengelaten. Maar dit terzijde. - De cocktails dronken we in Bar Soho, tegenover G.A.Y. (een club). Heerlijk mensen kijken. Een man was (om 7pm) zo enorm dronken dat twee bouncers en z'n vriendin (ook niet al te nuchter maar in staat tot lopen) hem naar de hoek van de straat moesten slepen om hem op een stoepje te zetten. Een uur later zat hij daar nog. Te genant echt. Na het eten werd de dronkenschap om ons heen echter leuker.

Een dronken meisje op het platform, smaakvol opgedoft, wilde met iedereen high fiven. Toen een man naast ons weigerde, zette ze een pruillip op en meldde "but it's my birthday". Leuk dronken. Een Iers gezelschap barstte uit in liedjes in de tube. Iedreen keer eventjes geirriteerd maar in no time verschenen er enorme glimlachen op ieders gezicht. Leuk dronken. Twee tieners in de light rail die we vervolgens namen, hadden iets te hard aan de bessen jus gezeten, en hadden enorme mutsenlol. Waar ze de mensen die om hun heen zaten ook in betrokken. Op zo een grappige manier, dat we allen de grootste lol hadden. Leuk dronken. Ik wil vaker leuk dronken mensen tegenkomen op weg naar huis. Gegarandeerd glimlachend in slaap vallen!

¶ §

Dave

Er is maar een poptempel, en die staat aan de Weteringschans, maar de Brixton Academy doet er niet veel voor onder. Een pracht venue. En daar stond Dave gisteren. Dave rules. De Zuidafrikaanse frontman van de Dave Matthews Band zag ik gisteren voor de derde keer optreden. En net als eerder, kondigde hij ook in Londen zelf z'n warm up band aan. Respectvol. Toen M en ik opgelucht adem haalden dat Alberta Cross uitgejengeld waren (depressing muziek), kwamen Dave en z'n mannen het podium op. Dave pingelde en zong zich helemaal suf, ondersteund door zijn waanzinnige band en Tim Reynolds. Veel nieuwe nummers, die ik niet echt kende, maar ik genoot er niet minder om. Het publiek (veel Saffa's terwijl bij zijn mainland concerten juist veel yanks zijn, grappig) ging goed uit haar dak, joelde, schreeuwde, klapte. Een heerlijk concert, van een band die voor mij tot de beste ter wereld behoort.

¶ §

M

M  en ik gaan way back. Juni 1995, schat ik zo. Ik kwam als secretaris in het bestuur van de marketing associatie van de universiteit, en zij als voorzitter. Te mooi, te volwassen, en te van alles, zo schreef ik 'r al snel af. Om tegen het einde van het bestuursjaar met haar en een bestuursgenoot en zijn twee clubgenoten in Lacanau te gaan kamperen. Vriendinnen voor het leven. Een reis van Johannesburg naar Victoria Falls en terug via Swaziland volgde. Israel. Portugal. Weekendjes Belgie. Weekendje Enschede. Met niemand heb ik zoveel gezien als gedaan als met M. Toen haar relatie met mijn beste vriend na drie jaar stuk liep, was het even afwachten hoe dingen zouden lopen, maar niks veranderde. M, wiens oudste dochter alweer een peuter is (met wie genoemde ex in februari heerlijk zat te peuterkwebbelen toen ik iedereen voor een lunch had uitgenodigd in Adam). De vriendschap verandert, het gevoel dat erbij hoort niet. En nu M na de geboorte van haar jongste het leven weer lekker op de rails heeft, stond Londen als eerste op de agenda. Morgen gaan we naar Dave Matthews in de Brixton Academy. En vrijdag tot en met zondag staan nog helemaal open, slechts een lunch en dinner in tenten die je moet reserveren, staan geboekt. Oh oh wat verheug ik me op een weekend bijkletsen, leuke dingen doen, en oude tijden herleven. Vriendinnen rulen!! ¶ §

Play me...

...I'm yours. Dit staat op dertig pianos in Londen. Bladmuziek hangt aan de pianos en wie wil spelen....die gaat lekker z'n gang. Je kunt het zelfs aankondigen op een website. Hoe verzin je het? Birmingham, Sydney, Sao Paolo en Bury St.Edmunds (wie kent het niet?) gingen Londen al voor. De komende drie weken kunnen wij genieten van impromptu gepingel. Zomer in Londen. Heerlijk. ¶ §

Flu update

Tot op heden had ik de indruk dat mijn tijdelijke Yank Bank collega's grotendeels capabele, intelligente en fatsoenlijke mensen zijn. Aan dat laatste begin ik nu toch te twijfelen. De aanleiding: een influenza update.  Hoewel in het Yank Bank gebouw nog niemand Swine Flu heeft opgelopen, blijkt in een van de gebouwen van de Administrator wel een geval te zijn geweest, en dus roept HR van Yank Bank op tot extra zorg. Tot zover prima. Maar dan de tips.

1. Bedek je mond als je hoest of niest. 2. Gooi gebruikte tissues weg. 3. Was je handen geregeld met water en zeep.  En nu vraag ik me dus ernstig af of deze mensen normaal hun collega's besproeien tijdens het niesen. Of gebruikte tissues normaalgesproken worden doorgegeven aan de volgende, danwel als servietjes gebruikt bij de lunch. En hoe zouden mensen normaal hun handen hebben gewassen? Met die zelfde gebruikte tissues misschien?

¶ §

Vaderdag

Mijn vader is top. En dat vertel ik hem geregeld. Maar nooit op vaderdag. Vaderdag was vroeger leuk. Als we met een zelfgebakken asbak van school kwamen (toen dat nog pc was), en een ontbijt maakten van beschuit met hagelslag en jam en gebakken ei en biscuitjes onder het mom: alles wat lekker is bij elkaar gooien is nog lekkerder. Sinds die jaren werd er bij ons thuis eigenlijk niet meer aan vaderdag gedaan.

Vanochtend stond ik in een vrijwel lege aerobics klas. Wat is er aan de hand, vroeg ik me hardop af. Vaderdag dus. Had niet de indruk dat mijn Nederlandse vrienden ooit naar huis gingen voor vaderdag, maar hier schijnt het normaal te zijn. De vaderdag kaarten liggen in alle winkels, en voor mannenkado's wordt druk geadverteerd.  Mijn vader staat ergens op een camping in Frankrijk, misschien nog een beetje vierend dat hij dinsdag 37 jaar met mijn moeder was getrouwd en dat hij morgen al 33 jaar vader van een zoon is. Een bijzonder vader. Die we in 2000 bijna kwijtwaren aan een hartdefect. Die aandacht krijgt op allerlei dagen, maar op vaderdag dus net even niet.

¶ §

Weekend part 2

Het duurt een kleine anderhalf uur om er te komen vanuit oost londen, maar dan heb je ook wat. The Glasshouse in Kew Gardens. Oh, wat hebben we lekker geluncht. Fles Sauvignon Blanc erbij. Smullen. Vooraf had ik een salade van warme houtduif, met gefrituurd truffelei, wat sla en groentespul, uienmarmelade en lardons. Zalig. Lekker brood erbij (da's bijzonder, in deze stad!). Lamsvlees met couscous en fallafel als hoofd en aardbeiensorbetijs met verse aardbeien en meringues toe. Alles zo ontzettend lekker. En op een leuke locatie: vanuit het raam kijk je uit op van die prachtige britse winkelpanden in allerlei kleuren (denk: reisboekwinkel uit Notting Hill).

Maar goed, zo een lunch moet er ook weer af natuurlijk. Dus liepen Emma en ik in ruim vier uur langs de Thames naar Putney, waar onze benen het wel mooi geweest vonden. Het was intussen ook na acht uur. Ruim een uur later, en ik was weer thuis. Moe en voldaan.

¶ §

Weekend part 1

Dinings heet het. Een klein Japans restaurantje in Marylebone, gerund door een van Nobu's ex chefs. En ooohhh mijn weekend is goed begonnen! Sake, black cod, sushi, sashimi salad, udon noodles met prawn tempura, soft shell crab en toe iets van zwart sesammousse met caramelijs en koffiecreme. Dat was wat Trang en ik deelden. Heather bestelde voor zichzelf. How American. Maar het was naast lekker, ook gewoon gezellig. Werkroddels besproken enzo.Toekomstplannen. En uitvoerig besproken hoe lekker het eten was. Zodra er zich een gelegenheid voor doet, wil ik hier weer heen. Yum yum yum. ¶ §

Aaaaargh

Werk is even klote. Klote omdat ik consistent niet begrijp wat mijn tijdelijke bazen willen. Klote omdat zij de materie niet voldoende begrijpen. En klote omdat ik de materie zelf nog onvoldoende ken om het goed uit te kunnen leggen. Morgen ochtend heb ik een meeting gepland met de Senior Manager. De lucht klaren. Proberen elkaar te begrijpen. Of morgen te horen krijgen dat hij me van zijn deelproject gooit. Dat laatste zou klote zijn maar het zou me niet verbazen. Had ik al gezegd dat het even klote is? Maar het is werk.... En er zijn meer mensen voor wie ik werk. Wat wel goed gaat. En morgenavond ga ik bij een hele lekkere Japanner eten. En zaterdag wandelen en lunchen in Kew Gardens. En zondag wandelen en lunchen in Hampstead Heath. Dus wat er deze week ook verder gebeurt: morgenavond is het weekend en dat weekend wordt top!!! ¶ §

Grunningse heupen

Dansen kan ik best een beetje, vroeger zelfs heel goed. Modern ballet, jazzballet, showdance, deed alles en haalde de selectieklas van mijn balletschool. En het blijft heerlijk, daarom vind ik de pasjeslessen op de sportschool zo leuk. 't Is toch een soort van dansen. Niks zo leuk als choreografieen instuderen, al is het nog zo simpel. Latin aerobics is zelfs heel erg dansen. Samba, mambo, merengue, alles door elkaar. Van een Zuidamerikaanse docente met zwevende heupen. En dan komen wij. Een klas vol Aziaten en noordeuropeanen. Onze heupen zitten toch iets vaster geschroefd. Maar langzaam, langzaam, komen deze Grunningse heupen los. Vandaag gooide ik er zelfs een samba uit, die me zelf verbaasde. Alleen die soepel meebewegende schouders..... Als je een beetje tieten hebt, is dat heen weer geschud niet echt esthetisch verantwoord. En als je zoals ik tien uur per dag achter een laptop zit, dan zitten die schouders nou ook niet echt los. Maar die heupen....die gaan er nog wel een keer komen! ¶ §

Eerlijk duurt het langst

De twee Saffa's wilden zo m'n appartement in. Maar ze wilden een contract. En ik mailde eerlijk dat zo een contract wrs weinig rechtsgeldigheid zou hebben, omdat ik formeel niet mag onderverhuren. Mijn voorstel was per mail de voorwaarden af te spreken, net zoals ik met de huidige onderhuurder had gedaan. Maar ze wilden per se een contract, en mailden dus er vanaf te zien. Toen heb ik de nummer twee gemaild, met de reden dat nummer een niet wilde. En de hele dag nog niks van de nummer twee gehoord (die 'most definitely' het appartement wilde huren). Ik geloof dat ik voor de nummer drie, mocht dat nodig zijn, maar gewoon een contract in mekaar klus. Ik weet van mezelf dat ik de boel niet belazer, en geen zin om weer een geinteresseerde huurder te verliezen omdat ik eerlijk zeg dat een contract niet echt zin heeft! ¶ §

Yumyumyum

Collega Ellie houdt nogal van bakken. Zo erg, dat ze heel veel bakt en dan de boel mee naar Yank Bank neemt. Dan weer eens zijn er sinaasappel muffins, dan weer chocolade cakejes, of key lime pie. Dan gaat er weer een mailtje rond dat er lekkers bij haar buro staat. Los van het feit dat Ellie een onwijs leuke, slimme, gezellige noorderlinge is, is ze dus om die reden favoriete collega van velen. Vandaag overtrof ze zichzelf. Toen er na de lunch een mailtje kwam met de woorden 'raspberry truffle chocolate cake' was ik blij dat ik het bij een soepje en een stukje brood had gehouden. Holy crap. Hemels. Doe mij meer van dat soort collega's! ¶ §

Huis

Dankzij een berichtje op een expatsite, had ik ineens enorm veel geinteresseerden in m'n huis. Twee ijslandse broers, een turks stel, en nog wat mensen. En dan was er nog een vriend van kennissen van Boom Chicago. De drie die het eerst reageerde kwamen vandaag kijken. De eerste die me mailde was een Zuidafrikaanse actuaris die er met een andere Saffa actuaris wilde gaan wonen. Dat klinkt wel vertrouwd. Werken voor Big 4 firm, en actuarissen zijn nou niet de grootste relschoppers. Hij mailde vriendelijk en belde vanmiddag gelijk dat hij interesse heeft. Dan is er engelsman James, die eveneens belde na het gezien te hebben en er graag de laatste week van juli in wil. Met een niet nader verklaarde tweede persoon. En dan is er de via via man Harry. Hij mailde 'loved the apartment' en vroeg of hij op het balkon zou mogen roken. Klinkt ook als nette gast. Dus nu heb ik drie zeer geinteresseerde onderhuurders. Huidige onderhuurder werkt mee, dus dat hele verhaal is een last die van me af is gevallen. En nu hopen dat ze zo netjes zijn als ze in de mail lijken. Want ik heb ze dus geen van allen ooit ontmoet, en 't is toch m'n huis waar iemand een jaar in gaat wonen!  ¶ §

Humor

Een van de redenen dat ik de Britten zo leuk vind, is hun gevoel voor humor. Dus toen C laatst vroeg of ik mee ging naar de opnamen van We Are Klang, een comedy, zei ik gelijk ja. Gisteren waren de opnamen dan. Een aussie, een russin, een saffa en twee cloggies. En geen van allen vonden we het dus echt grappig. Het was een beetje Andre van Duin humor vond ik. Niet mijn ding. Overigens was het een prima avond hoor. We werden geupgrade (serieus, dat woord gebruikte de productieassistente) naar betere stoelen waardoor ik uitzicht had op Marc Warren (BBC acteur o.a. in Hustles waar hij jonge conman speelt) die ook in het publiek zat. En een kiwi was warm up guy, en hij was wat grof maar erg grappig. Zodra de opnames even stillagen, kwam hij weer met z'n rake opmerkingen. Kiwi humor won het hands down van de britse humor gisteren. En ik ben weer eens in een tv studio geweest. Blijft toch leuk, al die techniek enzo. En nu naar de gym. Ben niet voor niets gisteren na een wijntje in Shepherds Bush al naar huis gegaan! ¶ §

The cellist of Sarajevo

Toen de siege van Sarajevo plaats vond, stond ik met twee benen in het studentenleven. Iets minder bezig met de wereld buiten Groningen. Pre internet. En ondanks een Volkskrant abonnement, is de balkanoorlog nooit zo vreselijk goed tot me doorgedrongen. Dat op een dag 22 mensen werden doodgeschoten door snipers terwijl ze in de rij stonden om brood te halen, kan ik me niet herinneren. Dat een cellist vervolgens 22 dagen lang het zelfde stuk (Albinoni's Adagio) op dezelfde tijd speelde, zich niets aantrekkend van de mannen in de heuvels, evenmin. Gelukkig zijn er schrijvers die inspiratie halen uit dit soort voorvallen. The Cellist of Sarajevo beschrijft het leven van drie mensen in de stad, gedurende deze 22 dagen. Het boek vertelt hoe moeilijk en gevaarlijk het was om water te halen. Hoe mensen keuzes moeten maken of ze 'wij' of 'zij' zijn. Het haalt de menselijkheid in de mensen naar boven die in de stad moesten blijven doorleven. Het is dun en somber, en prachtig. Een aanrader. Al denkt de cellist zelf daar anders over.

¶ §

The journey home

Toch fijn, Facebook op de blackberry. Zo kan ik geheel meeleven met collega Kee, die schijnbaar er even over doet om thuis te komen.

19.20 Kee is on the bus, taking ages and you get some weird sorts!

19.32 Why do new buses have handrails on the front? Are they expecting Jackie Chan?

19.50 Kinda scenic I guess, but it stops sooooo often!

20.08 Damn that man's pasty smells good! Yes, this has been one mammoth journey home, England had better do the business tonight!!

Overigens las ik in een column van een Transport voor London medewerker dat een tubedrivers basissalaris £38k is. Met heel veel vakantie. Betaald overwerk. En een wachtlijst van twee jaar om het te worden. En dan nog het lef hebben in deze tijd te staken!

¶ §

Pubfood

Whahaha, je kijkt toch raar op als je in een Londense pub werkte en Obamama en Obadochters ineens binnenlopen!  Dat gebeurde gisteren in een pub in Mayfair. De private room was gereserveerd door haar 'entourage' zonder erbij te zeggen voor wie het was. Een £12 steak voor Michelle en £ 9.80 fish en chips voor de dochters, die lief en beleefd waren volgens de staff. Ik denk, ik deel dit even. Even wat andere roddeljournalistiek dan Yolanthe en Wesley enzo. ¶ §

Jammer maar helaas

Ze hoeven geen vluchten om te boeken. Geen extra vrij te vragen. Geen hotelreserveringen te maken. Op Lord's gingen de Nederlandse cricketers zwaar onderuit tegen Pakistan. Met opgeheven hoofd het toernooi uit. Maar jammer - ik had me er al op ingesteld zondagavond weer op Lord's te zitten. Nu terug naar de orde van de dag. De tube strike. Van vanavond 7pm tot donderdag 7pm rijden er geen tubes. Dat worden dus hele volle boten, bussen en DLRs (Dockland Light Rail). Mij beinvloedt het verder niet. Ik loop naar Yank Bank en had verder toch alleen de gym op het programma staan. Maar wel irritant. Staken voor loonsverhoging waar juist tienduizenden mensen last van hebben wiens loon dit jaar al bevroren is. Daar is weinig begrip voor natuurlijk.

¶ §

Een beetje somber

De verkiezingsuitslagen. Australie uit de world cup. Veel te weinig te doen op m'n werk. Nog geen nieuwe onderhuurder. Genoeg om over te somberen of te piekeren, op het moment dat het grote geheel even uit de picture raakt. Gelukkig zijn er geurende lelies. Gelukkig zijn er aanstekelijk lachende vriendinnetjes op Skype. En gelukkig is er mijn bad. Dat bad....  Zodra ik in de badkamer ben, blijven al mijn zorgen bij de deur achter. Rozenolie of lavendelolie erin. Kop thee erbij. Tijdschrift. En niks in de wereld doet er even toe. Het is heel maf, in Nederland had mijn bad nooit dat effect. Is het feng shui? Is het de plastic nepmarmeren muurbedekking? Is het iets in mij? Ik heb geen idee. Maar oh wat is het fijn om twee vierkante meter escapisme tot je beschikking te hebben. ¶ §

En nu hou ik er over op....

Voor vandaag dan. Morgen spelen we tegen Pakistan.

¶ §

Hup holland hup

Het begon al op weg naar Lord's: Brett Lee (een van Australie's bowlers en een erg lekker ding) liep langs me naar de tube. Ik was star struck en helemaal excited.Tot m'n eigen verbazing stond ik gisteren vanaf de eerste bal voor Holland te juichen. Op rij een. En juichen deed ik. Wat bowlden we goed. De saffa Ten Doeschate, en kiwi Peter Borren, die Kaat en ik jaren geleden in de Grutter troffen, een klein mannetje met een goede arm. Engeland kwam niet verder dan 162 runs. En toen mochten wij. De kakkers om me heen waren intussen goed aangeschoten, wat de sfeer ten goede kwam. Elke four en six ( een six is als je in een keer het veld uit slaat, wat de engelsen geen enkele keer gelukt was), werd er gejoeld, gedanst, gesprongen, en stonden de NSer naast mij en ik ongeveer op onze stoelen van plezier. De run rate bleef hoog, en bleef lange tijd fors hoger dan nodig. En toen kwam de laatste bal. Twee runs waren nodig. En twee runs pakten we. En onze elf gingen helemaal door het dak, deze overwinning was immens. De meeste spelen voor Haagse clubs of het Amsterdamse VRA en veel teamgenoten stonden gelijk aan het veld om te feliciteren. En ondanks dat het Nederlandse cricket echt mijn scene niet is, vond ik dit mooi.

Een goed vriendje van me bleek ook in het stadion te zitten, en textte me voortdurend. Hij is Aussie en vindt Nederland en haar bevolking fantastisch. En als we dan ook nog de Poms vernederen....dat moet gevierd worden. De kroeg in de buurt van Lord's was oranje. Captain Jeroen Smits meldde zich nog, er waren teamgenoten en familieleden, en de sfeer was waanzinnig.  Vanochtend werd ik hondsbrak wakker, maar nog helemaal hyper van wat zich gisteravond afspeelde. Dat ik daarbij mocht zijn.....fantastisch.

En vandaag? Vandaag maakte Australie er een potje van en wonnen de Windies welverdiend en met gemak. De Nederlandse overwinning werd overal om heen besproken. Een Engelsman kwam terug van de plee en vertelde heel trots aan z'n vrienden dat hij Jeroen Smits had gesproken en toen een man met een oranje umpire hoed langs liep, werd hij van harte toegejuicht door de menigte. Ik ben brak en kapot en gelukkig. Wat een world cup opening.

¶ §

Bring it on!

Zo loop ik te verkondigen dat ik 20Twenty maar niks vind, en zo ga ik m'n halve weekend in cricketstadions doorbrengen.... Vriend M mailde net of ik morgen meeging naar de Oval (tweede cricketground in Londen) voor Nieuw Zeeland-Schotland en Australie-West Indies. En ach ja, waarom niet. Het is ten slotte een world cup. Ik kan m'n green and gold weer aan. De date met vriendin om naar Hampstead Heath te gaan was net gecancelled wegens ziekte. M en z'n vrienden zijn gezellig. En eigenlijk verheug me ik er ondertussen echt op, op vanavond en morgen. Ben al helemaal in de mood.

¶ §

Stemmen

Mijn stemburo ligt in een demografisch interessante wijk. Aan de Thames de dure appartementen voor rijke Engelsen en expats (£ 1200/week is daar helemaal niet vreemd), in het midden de council estates, deels met Bengaalse straatnaambordjes, en aan de andere kant de veelal niet-westerse expats, en daar woon ik ook tussen. En daar Reuters op een paar minuten lopen is, was het natuurlijk niet heel vreemd dat juist daar een verslaggever en cameraman opdoken. En die doken vervolgens weer op mij. Niet letterlijk overigens. Dat zou raar zijn. Face for television, volgens m'n team leader. Te stoicijns voorbij willen lopen en dan er juist uitgevist worden, is mijn theorie. Dus....of het expense scandal m'n stemmen had beinvloed. "No it hasn't". Regel 1 verslaggever: nooit gesloten vragen stellen! Nadat hij doorvroeg legde ik uit dat ik Nederlands ben en dat mijn gang naar de stembus vooral bepaald werd door de ontwikkelingen in Nederland. Heb hem maar niet uitgelegd hoe populair de PVV in de polls is, ik schaam me er dood voor. Of ik Europa belangrijk vond. Ja, nu meer dan ooit. En toen mocht ik nog even m'n naam spellen. Of even.... Ik heb nogal een lange naam. Waarschijnlijk word ik niet eens uitgezonden omdat ze er niet uitkomen met m'n naam, haha! Maar goed. Burgerplicht weer gedaan. Met een grijs potlood op een Engelse politieke partij gestemd.

¶ §

Verdriet

A lijkt op Anne Frank, althans hoe ik me voorstel dat zij eruit gezien zou hebben als ze eind twintig was geweest. Klein, tenger, en een zeker pit. We werken samen bij Yank Bank, en hebben een bepaalde band ondanks dat we op alle fronten verschillen. Onlangs trouwde ze in Parijs, waar ze vandaan komt, haar Engelse vent. Wat straalde ze op de laatste dag voor haar huwelijk. Te snel was ze weer terug daar haar huwelijksreis een verschrikking was geweest, door externe factoren en toen was ze maar weer aan het werk gegaan, nog stralend van de huwelijksdag. Dat was vorige week. Vandaag was A een wandelend lijk. Haar beste vriendin in Londen zat aan boord van de vlucht die Parijs niet haalde. Toen ik aan het eind van de middag even bij d'r ging zitten, liet ze me foto's zien van haar vriendin en staarde ze wezenloos naar het scherm. Vertelde hoe ze nu eigenlijk opgelucht was dat haar huwelijksreis zo mislukt was. Dat ze zich daardoor minder schuldig voelde. Het deed mij pijn A zo enorm kapot zien. Zo verdrietig. Op de een of andere manier grijpt haar verdriet met heel erg aan. En wat doe je dan met iemand die je eigenlijk zo slecht kent. Uiteindelijk stuurde ik vanavond nog een smsje. En kreeg er een terug om te bedanken, eindigend met Xx. Ik hoop dat ik er een klein beetje voor haar kan zijn de komende weken. Zulk verdriet door moeten maken, wat moet dat erg zijn. ¶ §

Flight 447

2 American, 1 Argentinian, 1 Austrian, 1 Belgian, 58 Brazilian, 5 British, 1 Canadian, 9 Chinese, 1 Croatian, 1 Danish, 1 Dutch, 1 Estonian, 1 Filipino, 61 French, 1 Gambian, 26 German. En dat is maar de helft van het lijstje. Vliegen blijft een van de veiligste manier om te reizen, maar als het mis gaat, wat gaat het dan toch mis. Een van de scenario's is dat er bliksem is ingeslagen. En die komt hard aan. Toen vriend F hier twee weken geleden was, raakte de bliksem zijn KLM toestel. Hoewel ze al haast in Engeland waren, keerden ze terug naar Schiphol, waar de piloot veilig de kist weer aan de grond zette, en ze twee uur later in een andere kist weer vertrokken. En zo hoort het te gaan. Maar ik wil er echt niet bij stil staan hoe het ook had kunnen aflopen. Wat een verschrikkelijk naar ongeluk.

¶ §

It's just not cricket

De titel slaat op twee dingen. Dat ik gisteren de hele dag goed ziek in bed heb gelegen terwijl het schitterend weer was en ik met vrienden uit Adam zou afspreken (die ik gelukkig zaterdag al gezien had) en ik wilde sporten. Damn.

En dan is er 20Twenty. Just not cricket, wat mij betreft. Het 'echte' cricket is test cricket. Wat niks met een test te maken heeft, maar wat slaat op wedstrijden die 3-5 dagen duren en dan nog in een draw kunnen eindigen. Mijn favoriete soort. Zet mij dagen in een stadion en ik ben gelukkig. De tweede vorm is one day cricket, vergelijkbaar met test cricket, maar het duurt slechts een dag en is een stuk sneller. Aardig, maar niet geweldig. En dan is er 20Twenty. Cricket van deze tijd, waar mensen een attentiespanne van 2 minuten hebben. Het duurt kort, is supersnel, en is eigenlijk alleen maar uitgevonden om geld aan te verdienen. Echt, ik vind het geen cricket meer. En waar ga ik vrijdagavond heen? Juist, een 20Twenty match. Engeland-Nederland, twee teams waar ik ook al helemaal niks mee heb. Maar ach, vriendin Zoe had twee gratis kaarten, het is de openingswedstrijd van de world cup, en het is in Lords, het heiligdom der cricket grounds. Verslag volgt!