¶ §

Beetje druk

Het is even rustig qua log. Druk met bezoek van vriendin. Druk met belangrijke deadline met werk. Druk met lonken naar T op dat werk. Druk met balen dat sporten er al dagen bij inschiet. En komende dagen druk met het lezen van The Girl who Played with Fire, het tweede boek uit de trilogie van Larsson. Christ, wat spannend. Lekker na werk op m'n balkonnetje de laatste zonnenstralen meegepakt en nu met Wouter Hamel op de achtergrond op de bank. In een verder stil huis. Met een enorm geluksgevoel. Het mag dan geen lang weekend zijn voor mij, ik ga wel elke minuut van het weekend genieten.

update: dat boek was dus gewoon voor mid day uit na een enorme speedleesmarathon

¶ §

Tranen

Ik ben nogal een sport- en theaterjanker. Bij films schiet ik maar zelden vol, maar geef me life theater of life sport en de tranen branden. Zelfs als ik marathonlopers voorbij zie rennen. Ik kan me zelfs herinneren dat ik in 2002 in de auto zat te janken toen ik via de radio Jochen U de 10 killometer in Salt Lake City (of waar was het) hoorde winnen. Het heeft met de passie van de sporters en theatermakers te maken denk ik, iets erin raakt me altijd enorm. En ik dacht eigenlijk dat ik daar nogal uniek in was. Tot ik vandaag met twee Engelse jongens (jongens ja, net afgestudeerd) ging lunchen, zoals zo vaak. Ben - op sportuniversiteit gezeten, echte stoere rugby dude - vertelde dat hij enorm had gehuild bij The Bucket List. En Rich vulde aan dat hij van sport zo moet huilen. Waarop Ben bekende dat hij volschiet als God Save Your Queen op Twickenham wordt gezongen. En ik moest bekennen een brok te krijgen van het Ierse lied bij rugby of het Australische bij cricket. Wederom, de passie waarmee het gezongen wordt. Niet dat beschamende gemompel van de meeste voetballers. Los van de herkenning, werd ik gewoon blij van het gesprek tijdens de lunch. Geen werkgeneuzel maar gewoon leuk en persoonlijk en open. Hopen dat deze twee mannen nog een poosje bij Yank Bank blijven!

¶ §

Thunder and lightning

Vroeger, toen ik nog een mini-gypsy was, gingen wij altijd kamperen in Karinthie (altijd als in: veertien zomers naar dezelfde camping - de reis- en ontdekkingslust hebben bro en ik duidelijk niet van huis uit meegekregen). In een dal, tussen bergtoppen met de prachtige namen Grossglockner en Hogenbier (of zo klinken die namen ten minste). En minstens een keer per vakantie ging het gigantisch te keer zo in dat dal. Waanzinnig onweer. In je tentje liggen luisteren en dan door de stromende warme regen naar het wc-gebouw rennen en de flitsen zien. Dat zijn mijn vakantieherinneringen. En nog steeds ben ik dol op onweer. Iets minder dol toen we gisteren door licht onweer vlogen en in een luchtzak terechtkwamen wat tot een gillend meisje achterin leidde. Maar wel dol op onweer als ik lekker thuis ben. Dus toen ik gisteravond alle Facebook status updates uit Amsterdam voorbij zag komen, was ik ietwat jaloers. Het moet wel het meest indrukwekkende onweer in jaren zijn geweest. En hier dus niks. Beetje regen, beetje wind. Lafjes.

Oh, en de irritante onderhuurder heeft toegezegd per 1 juli op te zouten. Dus mocht je iemand weten die een drie kamerappartement met parkeerplaats op de Amsterdamse eilanden zoekt....let me know!

¶ §

Verslaafd

Nog nooit ben ik achter mijn laptop gekropen als ik eigenlijk wilde sporten, vrienden zien of iets anders doen. Maar internet verslaafd ben ik toch echt. De milde variant die niet je leven overneemt. Kan ik op vakantie soms tijden zonder. als ik een internetcafe zie, wil ik toch altijd even nieuws en mail checken, facebooken of een blogrondje doen. Hierom, en om mijn foto's gelijk te kunnen backupen, kocht ik een week geleden een netbook. Een witte Samsung, die goed uit de reviews kwam en was aangeraden op de Gadget Show van de beeb. En blij dat ik er mee ben! Ruim een kilo door de zware batterij, waardoor ik zes uur zonder stroom kan. Toen ik even geleden zere schouders kreeg van het dragen van cameratas en nieuwe kleren, besloot ik lekker terug naar het hotel te gaan en nog even wat dingen online te regelen. Een oud-collega terugmailen na zijn mail dat hij in m'n appartement geinteresseerd is. Nog even bij Figleave.com lingerie kopen voor de kortingsactie vanavond voorbij is (bijkomstigheid van afvallen is dat je veel niewe lingerie nodig hebt!). Een adreswijziging doorgeven. Nuttige dingen. En na de nuttige dingen het rondje bloggen. En Facebooken. Echt...een topuitvinding dit. Heb m'n fix voor vandaag wel weer binnen. Nog even de zon in en dan weer naar het vliegveld. Op naar vriendin Sandra die in Londen op me wacht. ¶ §

Kopenhagen (halve) dag twee

Het begon zo leuk. Zonnig. Warm zelfs. Ik dacht nog 'Arme marathonlopers, dat wordt een hete 42 kilometer'. Maar om elf uur begon het te regenen. Tegen twaalven was ik koud en nat. En ging ik maar weer even naar het hotel, ondertussen de langslopende lopers aanmoedigend.  Overigens klinkt het nu droog. Dan tijd voor lunch en de paleizen enzo. Vanochtend 'deed' ik Christiana, een soort anarchistisch eigen land. Erg leuk. Het ligt in een prachtig natuurgebied waar ik ruim een uur doorheen liep. Wat lopers, maar verder was het sereen. Het drukkere stuk was vol cafetjes, ateliers, enzovoort. Kreeg op m'n kop toen ik een foto van een muurschildering maakte - in de straat waar ik toen was wordt hash verhandeld, en dat mag niet. En dus mag je geen foto's maken. Gelukkig hoefde ik niets te deleten. De collage geeft een kleine sfeerimpressie.

¶ §

Kopenhagen (halve) dag een

¶ §

Theater avond

Een van de leukste dingen van Londen vind ik de theatercultuur. Geregeld ga ik naar de Royal Albert Hall, Royal Opera House, of het West End. Zo ook vanavond.  Ooit, in mijn puberjaren, zag ik Wedekind's Voorjaarsontwaken in de Groningse Stadsschouwburg.  Hier staat dit stuk nu als musical op de planken. en toen ik een deal vond voor diner en kaartjes voor £ 20, leek me dat een goede gelegenheid eens te kijken wat ze ervan gemaakt hadden. Vier vriendinnen die mee wilden waren snel gevonden, dus aan het eind van deze werkdag (jaja, een alien concept voor veel lezers maar ik moet dus gewoon werken vandaag, en gisteren, maar maandag dan weer niet) tube ik naar Waterloo, loop ik de Eeeeeeevening Standaaaaaaaaard roepende verkoopster voorbij, steek ik de Thames over via de prachtige Millenium Bridge, uitkijkend op Westminster, en ga ik eten vlakbij Covent Garden. Dan dus theater. Londenness ten top voor mij, vanaf het moment dat ik kantoor uitloop.

En als ik dan thuis kom.....dan is dat in een schoon en net huis, klaar voor vriendin S die maandag komt logeren. En dan nog een nachtje tukken en......Kopenhagen!!

¶ §

Vijf jaar

Vijf jaar geleden alweer dat mijn oma overleed. Vijf jaar geleden dat ik op Notting Hill Gate op een vriendje stond te wachten en het telefoontje van m'n vader kreeg. Op Hemelvaartsdag. Wat voor mij haar sterfdag blijft, al valt het ieder jaar op een andere dag. Voor iedereen in de familie kwam haar overlijden onverwacht, behalve voor mij. Heel raar. Het eerste wat ik in Londen deed, was een kaart voor haar kopen omdat ik het gevoel had dat het anders te laat kon zijn. Negentig jaar is een prachtige leeftijd. En de kanker was zo in haar doorgedrongen, dat overlijden temidden van haar kinderen en oh zo geliefde schoonzonen goed was. Maar wat had ik graag met 'r over Londen gekletst. En wat had ze genoten van de schrijfsels van mijn broertje. Iedere keer dat ik op Notting Hill Gate ben, denk ik even aan mijn lieve stoere sterke oma. En vandaag doe ik dat nog extra.

¶ §

Ik is hip?

'Everyone's doing the down-dye' schrijft mijn fav modeblad. SJP, Mischa Barton, Jessica Alba. Allemaal down-dyen. Down daten ken ik. Down loaden ken ik. Down graden ken ik. Maar down dyen? Schijnbaar is het hip en erg credit crunch: je haar een tint donkerder verven in plaats van blonderen. Niet dat de dames die ik noem dat met een pakje van £ 8 van de Boots doen, maar voor de mere mortals onder ons is dat de manier. En volgens de fashionbijbel minder riskant dan je haar zelf blonderen. Iets met peroxide ofzo. Mijn motivatie? Al die grijze haren die met steeds hogere frequentie de kop op (danwel uit) steken. En nu m'n haar van de zon wat lichter is, wordt het enorm melkboerenhondenhaar. Peper en zout haar. En dan ben ik liever deep chocolate brown. Vooral als ik dan ook nog hip mee down-dye! ¶ §

The girl with the dragon tattoo

Het is al even geleden dat in een week tijd zowel mijn tante als een vriendin me de boeken van Stieg Larsson aanraadden. En toen collega Deb vorige week hetzelfde deed, leende ik van haar het eerste deel in de trilogie. De tweede ligt thuis op me te wachten, geleend van Chantal, en de derde komt pas in het najaar hier uit. De schrijver overleed in 2004, drie manuscripten achterlatend die een groot postuum succes bleken. Larsson was een sociaal bevlogen journalist, met veel aandacht voor rechts extremisme en racisme. Het zijn detectiveverhalen in de categorie investigative journalism met een vleugje gehack. Ik vloog door het eerste boek, The Girl with the Dragon Tattoo. Fantastisch geschreven en een ware page turner. Maar heftig. Toen ik het uit had, kon ik me niet gelijk tot de tweede zetten. Expliciet beschreven verkrachting, martelling, Jodenhaat, buitenlander haat, incest. het is geen gezellig familieboek. De film laat ik dan ook aan me voorbijgaan. Maar zodra ik m'n huidige boek uit heb (een sprookjesachtig boek van Rushdie), is het tijd voor The Girl who Played with Fire. Want nieuwschierig ben ik wel!

¶ §

Oud

Dit weekend was vriend F in Londen voor een Nederlands / Engels / Perzisch huwelijk. Mijn beste vriendje, nog uit onze Groningen tijd. Het plan was de hele zondagmiddag samen door te brengen maar na enige tijd werd ik gedist voor twee chicks die hij op vakantie had ontmoet (wat ik echt prima vond en hij nogal lullig). We zaten nog aan onze lunch toen de dames kwamen aanlopen. Twee leuke mooie meiden, die beide achter F hadden aangezeten op vakantie, schijnbaar. De donkere met succes. We kletsten even voor ik me uit de voeten maakte, en een van hen vroeg hoe wij elkaar kenden. Ik antwoorde geheel naar waarheid dat we elkaar op de universiteit hadden leren kennen en al vijftien jaar vrienden waren. Oops... Wat klink je dan oud. Als je vijftien jaar geleden op de universiteit zat. Ik zag de meiden snel de maths doen. Toen ik de Thames weer overstak dacht ik er nog eens over na. Nog vijftien jaar erbij en F en ik zijn al haast vijftig. God forbid dat de volgende vijftien jaar net zo hard omvliegen als de afgelopen vijftien. En laat ik alsjeblieft nooit in de buurt van de jonge donkere god op kantoor de woorden 'vijftien jaar' en 'universiteit' in een zin gebruiken! ¶ §

Strijken

Vroeger vond ik het leuk, strijken. Dan hebben we het over de periode dat ik een jaar of zeven was. Sindsdien is de lol er aardig af. En je kunt een heel rijk en gelukkig leven hebben zonder. En ik dacht ook dat de meeste van mijn vriendinnen gelukkig gekreukt door het leven gingen. Tot M vertelde dat ze zelfs haar beddengoed strijkt. En ik op twitter of hyves van deze of gene over 'de strijk' lees. Vinden al die mensen ongekreukt beddengoed dan echt de moeite van het strijken waard? Hebben al die mensen tijd teveel? Dragen al die mensen overhemden die je per se moet strijken? Ben ik echt zo een mislukte huisvrouw? Hier in Londen heb ik niet eens een strijkplank. Waar ik in maart pas achterkwam, toen M hier logeerde. Als ik vanavond met een boek onder mijn gekreukte dekbed kruip, ben ik geloof ik toch happier dan als ik eerst twintig minuten met een strijkbout dat dekbed te lijf ga. Da's toch twintig minuten minder lezen. Meelezende vriendinnetjes die nog komen logeren: ik hoop dat ik hiermee jullie verwachtingen een beetje heb gemanaged. En als je graag onder een vergestreken dekbed slaapt, geef het dan even op tijd door. Dan regel ik een strijkplank voor in de logeerkamer! ¶ §

Kopenhagen

Christiana en de zeemeermin. Veel meer weet ik nog niet van Kopenhagen. Maar daar gaat verandering in komen. Zaterdagochtend vlieg ik er naar toe. Een vrij random beslissing, van alle bestemmingen waar ik wel naar toe wilde, was deze het goedkoopst (€ 60 incl tax, niet gek). Via Tripadvisor vond ik een boutique hotelletje in het centrum, en m'n Top Ten Copenhagen boekje ligt klaar. Tweeeneenhalve dag fotograferen, de stad verkennen, en winkelen (ik ben dol op Deense merken als Bruuns Bazaar, Day Birger et Mikkelsen en Designer Remix Collection).  Ik neem m'n nieuwe laptopje (Samsung NC10 voor de liefhebber) mee om 's avonds met de net gemaakte foto's te kunnen pielen. Maar mochten er mensen nog absulte must-sees hebben, dan hoor ik het natuurlijk graag! ¶ §

Stom gefiets

Drie vriendinnen hier vinden het geweldig: spinnen. En daar ik deze week nog niet zoveel had gesport, besloot ik vanavond dan maar een spinklas te doen. Ik liep het lokaal binnen en zei ietwat schuchter tegen de instructrice dat ik spinmaagd was. Ze leidde me naar een zwarte fiets, sjorde wat aan het ding en zei dat ik rustig in kon fietsen voordat de les zou beginnen. Na die vijf minuten infietsen had ik al zadelpijn en de echte spinles moest nog beginnen. Racen, rustig fietsen, Mont Ventoux niveau, alles kwam voorbij. Pittig en een goede work out, zonder meer. Maar holy crap wat vond ik het stom. Ik hou niet van stationary. Als ik fiets, wil ik vooruit komen. En graag in de buitenlucht ook nog. Om diezelfde reden voor mij geen treadmill.  Hardlopen doe je in de natuur of de stad en je maakt kilometers. In plaats van op de zestig vierkante centimeter blijven. Ik zal vast nog wel een keer gaan omdat het zo goed voor me is, maar leuk? Nee. Niet mijn ding.

En dan moest ik ook nog na afloop met een rood hoofd naar huis, langs Yankbank. Waar ik heb geconstateerd dat de 26-jarige Oxfordiaan met fotomodellenlooks toch wel een erg leuke vent is. Die met mij flirt. En die ongeveer op dat tijdstip naar huis ging. Maar da's een ander verhaal.

¶ §

Wine flu

Toen ik de afgelopen week een aantal zakelijke mailtjes heen en weer had geschoten met mijn baas, dacht ik dat het misschien toch wel was meegevallen met m'n dronkenschap donderdag. Tot ik hem mijn doelstellingen voor komend jaar stuurde met de vraag of we die binnenkort konden bespreken. Waarop een reactie kwam dat dat dan het best maandag- of woensdagavond kon. "Perhaps with one glass but not too much wine!" Point taken. Dit wordt een fijn gesprek... ¶ §

Dutch auction

Dutch courage ken ik. Dutch treat. Going Dutch. Maar Dutch auction? Die term kwam ik vandaag bij Yankbank tegen. Wat het is weet ik intussen - een veiling waarbij met een hoog bedrag gestart wordt en waarbij omlaag gegaan wordt door de veilingmeester tot iemand ja roept. Waarom het zo genoemd wordt? Geen flauw idee.... Wie het weet mag het zeggen!

¶ §

Mensen om in een doosje te doen

Ik zit echt flink met de onderhuurder in m'n maag. Al blijf ik mezelf vertellen dat het wel goed komt. En als niet, dan toch. Bloemen kopen helpt (potchrysant, tulpen, rozen). Wijntje helpt (vergeten melk te halen maar voldoende wijn in the fridge). En het bedenken hoeveel mensen er wel deugen helpt. Het mentale rijtje dat ik net maakte:

- Jordan en Peter Andre voor het vertier rondom de scheiding (serieus - wie zijn ze nou helemaal - en ok, ze halen de cut voor het doosje niet, maar bezorgen me veel roddelplezier - en ja, ik weet heus wel dat een scheiding rot voor betrokkenen en kinderen is - maar zo is je leven op tv gooien)

- Onze graduate die me zo vaak mee lunchen vraagt en die zo energiek en positief en leuk in de omgang is (en nee, hij is niet m'n type)

- M'n Yankbank baas - een stevige brunette van in de veertig met serious nails en twee rockende puberzonen. Ooit als PA begonnen heeft ze zich in twintig jaar bij Yankbank flink opgewerkt. Niks leuker dan boeken bespreken en uitwisselen met Debs als ik op kantoor ben

- De 109-jarige Engelse dame die bij de koningin had geklaagd dat ze al jaren exact dezelfde verjaarskaart van haar krijgt

- En Wills die namens de queen bij deze dame op bezoek ging om het goed te maken (moet er dan eigenlijk ook security in het doosje?)

 Vrienden horen natuurlijk sowieso in het doosje. Maar soms is het fijn even stil te staan bij andere mensen die doosjeswaardig zijn. En door het maken van dit lijstje, voel ik me gelijk weer vrolijker (dat en de groene curry. En de wijn).

¶ §

Klaaglog

Als je niet van klagen houdt, stop dan hier met lezen. En ik weet ook heus wel dat ik weinig heb om over te klagen. Maar ik doe het toch.

De onderhuurder. Nadat hij in juli het nodig vond mijn geld uit te geven aan nieuwe vloerbedekking, wil hij nu onderhandelen over de door mij voorgestelde huurverhoging. Van € 55 per maand. Omdat Nuon effing veel duurder is geworden (in januari al overigens) en de makelaar mijn huur weer gaat verhogen. En daar zijn huidige 'contract' per 1 juli afloopt, ga ik de huur per die datum verhogen. Zaterdagavond mailde hij dat hij graag een uitsplitsing van het totaalbedrag wilde en dat dat zou helpen bij het onderhandelen. Waarop ik terug mailde dat dit niet onderhandelbaar was. Hij kan a) blijven tegen € 55 per maand meer of b) opzouten. Al heb ik dat natuurlijk heel vriendelijk geformuleerd. Ik hoop dat hij het laatste doet. En dat hij dan wel bereid is eventuele nieuwe huurders het appartement te laten zien. Maar ik heb dus sinds zondagochtend niks meer gehoord. Dus ga ik nu op zoek naar een nieuwe huurder, en ik houd fingers en toes crossed dat deze gast een beetje meewerkt. Een vriend van een kennis was het. Nou....deze  kennis hoeft geen huurders meer aan te dragen!

¶ §

Zomaar een zaterdag

Ik slaap uit tot half negen, doe boodschappen, ga hardlopen, lees boek en krant, drink een wijntje en kook lekker uit Jamie Oliver. Een gewone, relaxte zaterdag. Veel Londenaren zullen een vergelijkbare zaterdag hebben. Zo niet Amelie. In een van m'n eerste pilateslessen moesten we buddyen en ik buddyde met Amelie, een exotisch uitziende Francaise. Sindsdien zien we elkaar vrijwel elke zondag bij aerobics en soms op andere momenten in de gym. Laatst kletsten we voor het eerst eens. Ik wist dat ze bij Lehman Brothers had gewerkt en na de bust was overgegaan naar Nomura (een Japanse bank die een deel van LB kocht). Wat ik niet wist, is hoeveel ze werkt. Toen ze me vroeg of ik tijd had voor musea ofzo en mijn antwoord was dat ik zelden meer dan 50 uur per week werk, viel haar mond open. Haar werkweek ziet er anders uit. Maandag tot en met vrijdag een hele lange werkdag en dan slapen. Zaterdag en zondag een paar uur naar de gym en dan nog een paar uur werken. Dan eten en slapen. Geen tijd voor Londen, geen tijd voor vrienden, geen tijd voor zichzelf. Ze is jong, net afgestudeerd vorig jaar. Dit is haar eerste baan. Zou ze weten hoe het is om te leven? Zou ze zich voor kunnen stellen hoe mijn zaterdagen er soms uitzien? Zou ze mij niet begrijpen, zoals ik haar niet begrijp? ¶ §

The daughter of mr Hai

Niet alleen ben ik dol op Indiase literatuur, ik hou ook erg van de tweede generatieverhalen van 'Asians', zoals men hier mensen van het Indiase subcontinent noemt, in de UK. Het laatste boek dat ik in deze categorie las, was grappig, nu en dan ontroerend, en gaf een prachtige inkijk. Het beantwoordde niet de vraag waarom sommige van mijn leeftijdsgenoten, hier geboren en getogen, Pakistaanser zijn dan hun ouders. Hoe deze groep ineens de islam ontdekt en nijab's enzo gaat dragen. Deze vraag kon Yasmin Hai, de schrijfster, evenmin voor zichzelf beantwoorden. In een volgend boek misschien, dat ik dan zeker ga lezen!

¶ §

Overmoedig

M'n ego had nogal een boost deze week. Niet alleen hoorde ik van een collega dat op kantoor geregeld 'we need a Gypsy'  wordt gezegd bij het staffen van projecten, ik kreeg tevens out of the blue een email van de commercieel directeur van mijn vorige werkgever met de tekst "the one and only finance mgr @UD that knew what she was doing". Nou is deze man nogal een kwibus, maar toch. Een compliment is een compliment. Dus dronk ik nog een wijntje. En nog een wijntje. En werd ik overmoedig. En dronk ik er nog een. Met collega's bij een wijnbar bij kantoor. Op een ontbijt van fruit en een bagel en een lunch van soep is dat natuurlijk vragen om problemen. En toch zei ik ja toen mijn baas vroeg of ik met hem en een collega een hapje ging eten. Vanacht om vier uur werd ik wakker. Me afvragend a) wat ik gegeten had, b) of ik gelijk met hen naar huis was gegaan, c) of ik nog iemand voor het eten moest betalen en d) of er nog iets genants was gebeurd. Dat laatste zal haast wel gezien de staat waarin ik was.  Perfecte timing ook, vandaag zijn de finale beoordelingsmeetings. Ik heb zo het vermoeden dat baas grappen over mij gaat maken..... Een voordeel: de lonen zijn toch bevroren en promotie is volgend jaar pas aan de orde. En dan is 'ie dit wel weer vergeten. Hoop ik. ¶ §

Lisbon in pics - 2

¶ §

Lisbon in pics - 1

¶ §

Lissabon!!!

Lissabon....wat een topstad!! Vier dagen zon. Vier dagen goed eten. Vier dagen me de benen uit het lijf gelopen. De oude straatjes, vooral in Bairro Alto, waren geweldig. De barretjes in Bairro Alto waren hipper dan hip afgewisseld met Fado bars. Veel live muziek, de straatjes vol met borrelende mensen 's avonds (waaronder een extreem lekkere Braziliaan met wie we aan de praat raakten tot de dames besloten dat het bedtijd was - damn). Het kasteel is een must see, en was inderdaad de moeite, alleen al voor het uitzicht. Cascais en Estoril zijn bekende badplaatsen, waar ik lekker langs het strand liep. We treinden naar Sintra, een world heritage site 30km van Lissabon, waar we zoveel heuvel op en af liepen, dat m'n kuiten nog pijnlijk zijn. Maar oh wat mooi, het Pena kasteel en vooral het Moorse fort. Belem is beroemd om zijn toren en egg tarts. Als goede toeristen doken we dus de egg tart factory en cafe in om zo een ding te eten. En er zes mee naar huis te nemen, want yum. We hadden op internet een tentje gevonden dat beroemd was om z'n chocolade cake, en daar zijn we vervolgens drie keer geweest. Trang bleek net als ik goed eten erg belangrijk te vinden en had allerlei tips van vrienden gekregen. We aten in de meest onogelijke tentjes, maar oh zo lekker. Veel seafood, en zondagavond een grote berg kip piri piri. Heather kon het allemaal niet schelen, die vond ons geloof ik een beetje raar dat we van hot naar her sjouwden voor dat ene tentje dat goed moest zijn.

Ik vond op mijn beurt Heather raar. 't Is een lieve meid, maar zo geobsedeerd door geld. Toen ze van haar vriend een Tiffany-ketting kreeg, heeft ze op internet opgezocht wat 'ie had gekost zodat ze hetzelfde bedrag aan hem kon uitgeven. En meer van die dingen. Dat ze George Bush heeft gestemd, had ik liever ook niet geweten. Trang en mijn monden vielen geregeld open als ze over haar relatie sprak. Ieder z'n ding natuurlijk, maar ik geloof niet dat deze trip ons dichter bij elkaar heeft gebracht. Tot het punt dat ze zich gisteren echt van ons afsloot. Waarop Trang en ik samen de BA lounge indoken (fijn, vrienden met gold memberships) om gewoon relaxed te kletsen. Want dat is me wel duidelijk geworden deze trip: relaxen is iets dat Heather heel slecht kan. En laten Trang en ik daar nou heel goed in zijn!