07 Februari '10 - 12:23,

"You've changed", zei Ierse M gisteren in de pub. Hoezo, vroeg ik? Ik sportte nu zoveel, en at zo bewust, en mensen maakten zich zorgen, vooral toen ik in het begin elke dag naar de gym ging. Elke dag? Drie-vier keer per week. Lijkt me weinig zorgwekkend. Vervolgens kreeg ik een grilling over dat ik dus schijnbaar mijn leven om mijn gymbezoek plande alsof ik een professionele atleet was. En dat ik duidelijk mijn vrienden hier had uitgezocht op basis van hun sportiviteit. Huh? Ben ik verantwoording schuldig aan een hele goede vriendin omdat ik tegenwoordig meer in de sportschool dan tot laat in de kroeg hang? Ontneem ik Londenaren de kans op mijn vriendschap en maakt dat me een slecht persoon? Ik dacht het toch niet. Daar M tijdens het eten al een vriendin van me had afgebrand die ze nog nooit heeft ontmoet, besloot ik het gesprek op een ander onderwerp te brengen. Maar nee. Toen ik zei na terugkomst in Nederland 90% te willen gaan werken, kreeg ik wederom de volle laag. Hoezo had ik me-time nodig, waarom ging ik niet full time werken net als de rest (90% in mijn branche is nog altijd een uur of 40-45, maar dat ter zijde). Had ik wel door hoe Hollands dat was? En hoe asociaal en opzichte van collega's?

Ik denk niet dat bovenstaande over mij ging. Wat kan het M schelen hoe vaak ik in Londen naar de sportschool gaat? En hoe ik in overleg met mijn baas mijn werk indeel? Iets moet haar heel erg dwars zitten, en ik denk niet dat dat iets met mij te maken heeft. Over een paar uur gaat ze er weer vandoor, terug naar Amsterdam. Maar eens kijken of ik er achter kom wat er is. Want dit soort verwijtende gesprekken met vrienden zit ik niet op te wachten. En als vriendin wil ik er graag voor haar zijn als er iets is. Lastig.