¶ §

Moeder overste

Ellen heet ze geloof ik, maar dat weet ik niet helemaal zeker. Ze doet me denken aan enkele Curacaose vrouwen met wie ik ooit werkte. Groot, warm, levendig. Er gaat zelden een keer voorbij dat ik in de gym ben en haar niet zie. Ze maakt met iedereen een praatje, heeft over elk klasje een mening, en heeft alles al een keer geprobeerd. Een poosje geleden deed ze me beloven een keer een bodypump klasje te doen. Wekelijks vroeg ze me of ik nou al geweest was, ik dook werkelijk weg als ik 'r zag om maar niet te hoeven vertellen dat ik weer niet was gegaan. Uiteindelijk biechtte ik op dat het hem niet ging worden omdat het tegelijk met m'n favoriete stepsklasje was. Vanavond deed ik voor het eerst een Jukari les, een workout die door Reebok en Cirque du Soleil is ontwikkeld. Bij de wasbakken kwam ik Ellen al tegen. Die vanaf de eerste les al Jukari doet. En me precies vertelde waar ik moest staan en waar ik op moest letten. Om me na afloop te vragen hoe ik het vond, voor ze door fladderde naar haar volgende beschermeling. Als de gym een dorp was, zou Ellen degene zijn die vanachter de geraniums ieders bewegingen in de gaten hield. En toch mag ik 'r graag. De vriendelijke moeder overste in de grote anonieme gym in de grote anonieme stad.

¶ §

Hardback. Paperback.

Je hebt hardback mensen en paperback mensen. Paperback mensen zijn leuk, intelligent, mooi, bijzonder, aantrekkelijk, gezellig en aardig (ok, dat verzin ik). Hardback mensen zijn....tsja.....hardback mensen. Ik ben dus van de paperbacks. Het leest fijner, het past beter in je tas en er passen meer van in de boekenkast. Maar ja. Soms is er een boek dat zo goed moet zijn (afgaande op mijn twitter timeline althans), dan mijn gebrek aan geduld het wint van mijn hekel aan hardback. En zo kocht ik vorige week Last Letter from Your Lover in hardback. Om het dit weekend (tussen alle eet- en drinkactiviteiten wegens bezoek van vriendin uit Melbs) helemaal uit te lezen. Het is een beetje droevig. Romantiek in de oude betekenis van het woord. Geen eind goed al goed, of misschien toch wel? Een schitterend boek over de liefde. Zonder dat het klef of chick lit wordt. Prachtig.

En nu de volgende keuze. Started Early, Took my Dog is het vierde boek van Kate Atkinson waarin Jackson Brodie stars. Als ik verliefd was op een fictief karakter, dan was het Jackson Brodie. Een stoere, ruige man. Die een beetje de private eye uithangt. Vorige week kwam de hardback uit. In februari komt de paperback uit. Ga ik het zo lang volhouden? Ben bang van niet.

¶ §

3,5 jaar...

....en nog dezelfde gevoelens. De Ier zag ik vrijdag weer. Na al die tijd waren de vlammen nog niet gedoofd... ¶ §

Theater

Al sinds ik een mini Gypsy was en zelf danste, wilde ik ooit het Bolshoi zien. 's Werelds beste balletgezelschap. Een droom van toch zeker twintig jaar.  En eindelijk kwam het er dan van. Het Bolshoi deed London aan. Zodra de kaarten in de verkoop gingen, hing ik in de wachtrij van de Royal Opera House. En het lukte. Drie kaarten voor Coppelia op 24 juli. De avond was een sprookje. Decor en kostuums klopten, de choreografie was prachtig en vooral....wat een techniek. Genoten we daar gedurende het hele stuk al van, de uitsmijter in de laatste minuten waarbij de dansers hun kunststukjes konden laten zien deed me stoppen met ademhalen. Wow.

En dan had ik nog wat wensen. Londen-wensen, niet langgekoesterde wensen. Maar toch. Wens een: een prom bezoeken in de Royal Albert Hall. Een paar dagen na de balletvoorstelling, luisterden vriendin I, haar ouders en ik, naar prachtige muziek in een 3/4 lege RAH. Herstel: naar prachtige muziek en een jengelnummer dat klonk alsof een vijfjarige los aan het gaan was op pingelinstrumenten. Niet ons ding. Wel een prijs en een goede recensie in de krant de volgende dag. Mijn god, wat een herrie. Wens twee: Shakespeare zien. En dat was meer geslaagd. Donderdag zag ik As You Like It in The Old Vic, het theater waar Kevin Spacey de artistieke scepter zwaait. De productie die we zagen was een Bridge Project, waarbij een gezelschap van Britse en Amerikaanse acteurs aan beide kanten van de plas Shakespeare uitvoeren. Bijzonder, de twee verschillende accenten in een stuk, geregisseerd door Sam Mendes (American Beauty). Wederom prachtige kostuums en decors. Erg goede acteurs en nu en dan erg grappig. Niet eerder ging ik zo op in een toneelstuk. Tot in het diepst van mijn aderen voelde ik het. Een bijzondere ervaring.

What's next? Woensdag Sondheim in Regent's Park, een openluchtvoorstelling. En in oktober een stuk van Noel Coward, opnieuw in The Old Vic. Londen is beroemd om haar theater, en ik ben voornemens daar zoveel mogelijk van mee te pakken de laatste 10,5 maand hier!

¶ §

Have passport, will travel

Een veelgehoorde uitdrukking onder reisliefhebbers. En voor mij gaat hij niet minder op. De laatste maanden heb ik wellicht wat veel van de Europese vliegvelden gezien, maar dat is een luxe issue. Barcelona, Madrid, Amsterdam, prima bestemmingen allemaal. Daar plak ik komend weekend nog Dublin aan vast, twee weken later Amsterdam en nog weer 2,5 week later mag ik eeeeeeeeeindelijk op vakantie. Echt vakantie. Meer dan twee nachten bij vrienden logeren. Drie weken Malaysia. Waarbinnen ik dan ook nog twee nachten bij vriendin in Singapore ga logeren. Dat toch weer wel. Alleen na Malaysia....dan staat er dus niets meer in de planning. Noppes. Nada. Overweeg kerst in de Algarve ofzo. Of cricket worldcup in Sri Lanka en India in februari / maart. Maar daar ga ik na de vakantie over na denken. Eerst ga ik nog toerist en eigen stad zijn en m'n weekend tripjes maken. Zolang ik m'n paspoort heb... ¶ §

Bermondsey Street

Er zijn van die plekjes in Londen waar ik me extra senang voel. Waar ik me voel alsof ik er hoor. Alsof het voor mij is ontworpen. Iemand heeft gedacht 'wat vindt Gypsy leuk?' en daar een plein of straat omheen gebouwd. Een van die plekjes is Bermondsey Street. Gisteravond liep ik er weer eens doorheen, op weg naar een etentje. Bij een geweldige Italiaan. Die vast ook erg van deze straat houdt, getuige de enorme ramen waardoor het straatbeeld aan je voorbij trekt terwijl je eet. Bermondsey Street heeft The Hide, een cocktail training school waar ik geregeld aan een raspberry chilli martini zit. Met een burger. Want eten houden ze er simpel. Dan is er de coffee shop, waar je je in Seattle waant. The Garrison, Village East, Bermondsey Kitchen. Pubs. Vintage winkels. Het modemuseum. Shoe porn in de winkel waarvan ik de naam steeds vergeet. Vietnamese broodjeszaak. En mensen kijken. Vooral mensen kijken, alle soorten en maten komen bijeen in dit kleine stukje Londen. En om het af te maken, St Mary Magdalen, het dertiendeeeuwse kerkje dat over de straak waakt.

¶ §

Keuze

In vergelijking met een AH die in veel landen voor een 7-11 zou doorgaan, heb je in hier nogal wat keuze in supermarkten. Mijne heeft naast de schappen ook nog een visboer, juice bar, salad bar, indiaase afhaal, chicken en chips afhaal, sushi band, steak en oester tentje en een geweldige kaasboer. Zelf hoef ik niet per se keuze uit 20 soorten granola (hoewel ik dan wel weer baal dat mijn fav uit het assortiment is), 30 typen wasmiddel, zestig soorten ranja's, 50 soorten yoghurt, en meer wijnen dan een grote gall & gall. Maar gemakkelijk is het wel. Schijnbaar vond mijn Waitrose het assortiment echter toch wat magertjes. Want vandaag ontdekte ik nieuwe soorten bessensap. Goji berries, acai berries, rode super berries, paarse berries en nog meer berries.  En ik moet bekennen, mijn gluten free, vegan, full of oxidants, certified goji berry sap smaakt me prima. Een beetje als de dubbel drank die mijn oma vroeger wel had. Maar dan ge2010'd. ¶ §

Mierenhoop

Het is net een mierenhoop. Tienduizenden mensen werken in Canary Wharf en als een geoliede machine bewegen die zich door het tube station, naar het ondergrondse winkelcentrum, om een koffie of ontbijt te halen voor ze de lift pakken in een van de torens. Citi Bank, HSBC, State Street, KPMG, Credit Suisse, Morgan Stanley, het wemelt hier van de grote bedrijven. En hoewel ik geen groepsdier ben, voel ik me vreemd op m'n gemak in de massa. Behendig manouvreer ik tussen iedereen door, loop ik een koffietentje binnen, waar klanten en personeel altijd precies lijken te weten wie er aan de beurt is, en loop ik met een grote skinny latte weer de deur uit. Op naar een van de torens. Drieendertigste verdieping. Een nieuwe werkdag.

¶ §

Tsja

Daar sta je dan. Buiten voor de Tapmarin. Met dezelfde vrienden met wie je in '98, '00, '04, '06 en '08 in dezelfde kroeg keek (al zijn de WAGs gewijzigd). In je oranje shirt. Beessie in het haar. Vlag om de nek. Biertjes achter de kiezen.  Het had zo mooi kunnen zijn. Toen ik op Schiphol in de trein stapte, had ik tranen in m'n ogen. Ik was zo onder de indruk van alles. In Amsterdam was de sfeer mooier dan op de mooiste zomerdag. Iedereen vriendelijk, iedereen blij. Ik dronk een biertje bij De Tuin en keek naar al het oranje dat voorbij kwam. En was al zo trots dat dit team dit had gespresteerd.

En dan zo'n wedstrijd. Niks aan voor een neutral. Een scheids die de wedstrijd doodfluit. Spelers die niet voetballen maar Spanjaardje-schoppen spelen. De Jong die blijkbaar in z'n vrije tijd kung fu beoefent en even vergat dat 'ie nu aan het voetballen werd geacht te zijn. Robben, die ik het zo had gegund, die de bal er maar niet in krijgt. En dan verlies je dus. Van het betere team. Vandaag had ik nog een dagje Jordaan, en los van het feit dat ik zeik-zeik-zeik natgeregend ben (hetgeen tot veel commentaar leidde van de bouwvakkers langs de grachten in het genre 'had je geen paraplu wijffie?'), had ik het prima naar m'n zin. Pas toen ik op Schiphol bij de gate zag en de voorpagine van de Volkskrant bestudeerde, kwam de desillusie.  Wat is dit qut.

¶ §

Amstie here I come!

Voor het bedrag waar ik normaal drie tickets voor koop, zit ik zondag in Amsterdam. Hoe leuk we het hier ook met wat vrienden zouden maken, het voelde niet goed. En dus vroeg ik maandag vrij en boekte ik een ticket. Dit maken we zo weinig mee, dat moet vanuit NL! ¶ §

Weeffout

Nu ik D gisteravond voor de derde keer in twee jaar zag, begon ik hem erg leuk te vinden. D heeft een crickettour gedaan met vrienden van me, en is daarmee een van de Flaggers, zoals onze fan/vriendengroep heet. D is denk ik iets jonger dan ik, werkt bij een investment manager, is sportief en ziet er erg goed uit. En D is single. En ik betrap mezelf erop, dat ik er daarmee van uit ga dat er wel iets met hem zal zijn. Een weeffoutje zogezegd. Iets wat ik niet van mezelf vind, en ook niet van single vrienden. Meten met twee maten. Toen we elkaar gisteren in de tube naar huis goed in de ogen keken, en hij voorstelde me even naar de lightrail te brengen om zeker te weten dat die nog ging, riep de onafhankelijke Gypsy dat dat allemaal niet nodig was en hup, ik was weg. Een paar sms-en later spraken we af deze week te gaan lunchen, daar we naast elkaar werken. Eens kijken of ik dat weeffoutje kan vinden. Of dat het misschien wel gewoon een hele leuke vent is, die simpelweg de juiste persoon nog niet is tegengekomen. ¶ §

Ole ole ole

Hoe druk het ook is op m'n werk, vandaag tussen 3 en 5pm had ik al tijden als 'blocked' in m'n agenda staan. Voor het geval we moesten foebelen. Toen cricket vriendje sms'te dat er total football met een total dutchy gekeken moest worden, besloot ik dat kijken in de kroeg en niet op kantoor te doen. En zo zat ik vanmiddag met twee aussies op een terras in Canary Wharf. De Nederlandse kakkers waren binnen, wij zaten tussen neutralen, brazilianen en een verdwaalde hollander. Een uur voor de wedstrijd kon ik al niets meer doen. Zenuwen als bij een eerste date. Vlinders, knopen, the works.

Tijdens de wedstrijd werd het niet veel beter. Dale aaide geregeld geruststellend mijn arm, en fluisterde dat het heus allemaal goed kwam. Ik werd in twee keer drie kwartier twee keer vijf jaar ouder. Het is een wonder dat m'n hart het niet heeft begeven. Dale en ik kijken doorgaans samen cricket. Is toch anders, hij leek het erg vermakelijk te vinden een kant van me te zien die hem geheel onbekend was. Wat spannend. Wat mooi. Wat juichte ik. Wat stresste ik. En wat ben ik dankbaar voor al mijn niet-Nederlandse vrienden die mailden, sametimeden, sms'ten om met met de overwinning te feliciteren. Of we nu nog de finale halen of niet: onze mannen in oranje hebben een glimlach op m'n gezicht gebracht die er voorlopig niet meer afgaat.

¶ §

Sport stress

Het WK kon ik nog wel handelen. Op werk een schermpje open met de streaming, 's avonds thuis kijken, best te doen. Maar nu..... Gisteren rond een uur of drie: twee voetbal wedstrijden, Engeland-Australie cricket, en Murray moest tennissen. Net heb ik Engeland-Slovenie gekeken, terwijl ik USA-Algerije in de gaten hield, en ik een half oog op RFed had. In de voetbalpauze terug naar Wimbledon: Mahut-Isner staan de langste wedstrijd ooit te spelen, 38-38 in vijfde set as we speak. En ze moeten opschieten, want over een half uurtje is Duitsland-Ghana.

Maar wat geniet ik van deze sportzomer. En wat is het ontzettend leuk om dat hier mee te maken. Bij YankBank, mijn huidige klant, hebben veel mensen streaming open staan. Tijdens een meeting loopt de head honcho rustig tot vier keer toe naar z'n laptop om de score te kijken. Office banter was nog nooit zo leuk. De ITers hebben een superleuke pool gemaakt, waarbij je random landen trekt en puntenaftrek krijgt voor gele kaarten enzo.  Voor de sporthater lijkt deze periode me hellish, maar voor mij is het hemels. En het gaat nog een paar weken door!

¶ §

Olanda

Wat doe je als je een weekend bij vrienden in Barcelona bent, en Nederland moet spelen, en de hij is nog niet terug uit Boston en de zij is hoogzwanger en niet zo dol op voetbal? Dan kijk je dus gewoon alleen. En zo bevond ik me gisteren in een spaans kroegje, waar catelaanse oudjes een tweegangen lunch voor een tientje nuttigden (en wie ben ik dan om me niet aan te passen), en mannen van middelbare leeftijd aan de bar hingen. Mannen die voor Olanda waren. En nadat ik een paar keer m'n adem had ingehouden (het oranje shirt had ook een giveaway kunnen zijn), vroeg de man naast om of ik Hollands was. Hij werd m'n new best friend voor het daarop volgende uur. Bij de goal werd er naar me getoast, proostte ik met m'n NBF, en juichde ik niet alleen. Wat een heerlijke spontane middag. ¶ §

Koorts

Na de verkiezingskoorts en de verkiezingskater, is dan nu de WK-koorts bij me uitgebroken. Donderdag maakten schaamte en teleurstelling langzaam plaats voor excitement. Werk had een soort van sport/spelletjesdag gepland gisteren dus de openingswedstrijd heb ik helaas moeten missen. Wat een hapje eten met een vriendin had zullen zijn, liep uit op een sauvignon blanc fest met twee Belfastse collega's waarmee ik ook de tweede wedstrijd miste.

Maar vandaag ben ik er bij. Ik kijk alles. En morgen weer. En je leert zo je buren kennen. Bij de Korea-goals ging er toch een gejuich op aan de overkant!  Ik weet nu ook dat ik geen Argentijnse buren heb. Of het zijn Argentijnse buren die het vooruitzicht van een streakende Maradona bij een World Cup win dusdanig beangstigend vinden, dat ze bij elk doelpunt een traantje wegpinken. Om me heen geen beessies, bavaria jurken of andere ongein. Hier gaat het vooral om de sport. Bring on vier weken voetbal!